สล็อต xo เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021 ฝากถอนอัตโนมัติ

สล็อต xo เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021 คือ สล็อต xoเว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021 ที่เล่นผ่านทางเว็บพนันเว็บที่เปิดโดยเจ้าของโดยตรง ไม่ได้เล่นผ่านเว็บตัวแทนหรือ เว็บเอเย่นต์ ประจำปี 2021 การแทงสล็อตหรือการพนันออนไลน์อื่นกับเว็บตรง คือการเสริมความมั่นใจว่า หากนักแทงออนไลน์   ลงเดิมพันถูกเป็นเงินจำนวนที่มาก จะไม่โดนเบี้ยวจากเว็บได้ 

 

สล็อต xo เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021 สล็อต XO เว็บตรง ไม่ผ่านเอเย่นต์ ฝากถอน ไม่มีขั้นต่ำ รองรับผู้เดิมพันในการทำรายการผ่าน วอเลท ที่มีเงินรางวัลก้อนโตอีกเพียบ 

แตกทีสามารถทำให้ผู้เดิมพันกินหรูอยู่แพงไปได้อีกเป็นเดือนๆ และนี้เป็นสาเหตุที่คุณต้องเลือก สมัครสล็อตXOเว็บตรง กับเรา สล็อต XO เว็บตรง นั้นเอง 

ทั้งนี้ ผู้เดิมพันสามารถสัมผัสความสนุกด้วยตัวเองผ่านบนมือถือได้ง่ายๆทุกวัน

 เพียงคุณสมัครสมาชิกเล่น SLOTXO เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ เว้บเรามาพร้อมด้วยบริการระบบเดิมพันที่ทันสมัย ฝาก-ถอนง่าย ไม่ต้องเสียเวลาโยกเงินไปมาให้ปวดหัว 

หากสมัครเล่นวันนี้ พร้อมรับโปรโมชั่นพิเศษอีกเพียบ รับประกันความสนุกสุดเริ่ดกับเงินรางวัลก้อนโตแน่นอน

สารบัญ

เล่นพนันออนไลน์ ฝากถอนฉับไว ดูคลิปจบ20วินาที ทำเป็นทันที

สมัครสล็อต xo เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021

SLOTXO เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ ลงทะเบียนเล่นได้ทุกเกมสล็อต มีให้เลือกเล่นมากกว่า 100 เกม

 สล็อต xoเว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021 คือ อย่างที่บอกไปก่อนหน้าแล้วว่า เหตุใดถึงเลือกสล็อต เว็บตรงสล็อต XO ไม่ผ่านเอเย่นต์ แต่หลายๆท่านอาจจะยังไม่รู้เรื่องว่า SLOT XO เว็บตรง ไม่ผ่านเอเย่นต์ มีข้อดีอะไร เรามาดูไปพร้อมกันเลย.

ก่อนอื่นต้องยอมรับเลยว่า เว็บเราเป็นค่ายที่มีเกมเดิมพันให้เลือกเล่นได้หลากหลายแบบ แต่ละเกมจะมีสีสันสวยงาม เล่นก็ง่าย โบนัสแตกง่าย อีกทั้งยังมีเงินรางวัลสูง

และที่สำคัญมาก สล็อต XO เว็บตรง ไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021 เลยในการเดิมพันคือ 

ผู้เดิมพันสามารถเล่นเกมบนมือถือไม่มีขั้นต่ำ ด้วยระบบการเดิมพันที่ทันสมัย ฝาก-ถอนด้วยระบบอัตโนมัติไม่มีขั้นต่ำ ไม่ต้องรอนานก็สามารถเล่นเกมได้เงินจริงทุกที่

เว็บเรา เว็บพนันออนไลน์ ไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021 ยังมีโปรโมชั่นสุดคุ้ม และบางครั้งมีแจกเครดิตฟรี หรือแจกโบนัสให้ผู้เดิมพันได้ร่วมสนุกอยู่เสมอ โดยผู้เดิมพันสามารถติดตามข่าวสารได้ผ่านช่องทางเว็บไซต์

ผู้เดิมพันสามารถทดลองเล่นเกมฟรีได้ไม่อั้น ไม่จำกัดรอบ สามารถเลือกทดลองเล่นเกมได้ตลอด 24 ชั่วโมง

และสุดท้ายนี้  ผู้เดิมพันมั่นใจในความปลอดภัยได้ 100% การันตีด้วยจำนวนยอดสมาชิกที่พุ่งสูงขึ้นทุกๆวัน มั่นคงในการเงินสูงสุดแน่นอน

จากทั้งหมดที่เว็บเรากล่าวมานั้น เป็นเพียงส่วนหนึ่ง ที่ถูกหยิบยกขึ้นมาเท่านั้น ซึ่งผู้เดิมพันต้องลองสัมผัสด้วยตัวเอง

 รับประกันว่าเว็บเราจะกลายเป็นค่ายในดวงใจของคุณตั้งแต่ครั้งแรกเลยแน่นอน ทั้งนี้สมัครสมาชิกเล่น สล็อต XO ไม่ผ่านเอเย่นต์ ผ่านช่องทางเว็บไซต์ได้โดยตรง พร้อมรับโปรโมชั่นพิเศษต่างๆเพื่อคุณอีกเพียบ

สล็อต xo เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021

โปร สล็อต XO เว็บตรง ไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021 รับเครดิตฟรี

มาถึงตรงนี้แล้วหากผู้เดิมพันสนใจร่วมสนุกเล่น SLOTXO เว็บตรง ไม่ผ่านเอเย่นต์ ง่ายๆเลย ผู้เดิมพันสมัครสมาชิกผ่านช่องทางเว็บไซต์ได้เลย 

สมัครง่ายมีขั้นตอนไม่ยุ่งยากเลย เพียง “คลิกสมัคร”และกรอกรายละเอียดต่าง ๆ ตามเงื่อนไข สล็อตXOเว็บตรง ให้ถูก 

จากนั้นรอรับ USERNAME/PASSWORD เพื่อเข้าระบบเดิมพันของทางเว็บไซต์ 

เพียงเท่านี้ผู้เดิมพันก็สามารถเดมพันเล่น เว็บตรงสล็อต XO ไม่ผ่านเอเย่นต์ พร้อมรับโปรโมชั่นพิเศษอีกเพียบ

 เล่นเกมอัพอัตราโบนัสแตกง่าย พร้อมฟีเจอร์พิเศษต่างๆอีกเยอะได้บนมือถือทุกรุ่น พร้อมเดิมพันด้วยระบบที่ล้ำสมัย เล่นเกมได้ไหลลื่นไม่มีสะดุด กับ สล็อต XO เว็บตรง ไม่ผ่านเอเย่นต์ 2022

สำหรับผู้สนใจข้อมูลเพิ่ม ขอแนะนำให้คุณอ่านบทความนี้ต่อครับ: slotxoเว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ สมัครได้วันนี้ เจ้าเก่าในเอเชีย

สล็อตXOเว็บตรง แหล่งรวมเกมสล็อตโบนัสแตกง่าย

แหล่งศูนย์รวมความสนุกกับการเข้าเล่นผ่านทางเรา ทุกผู้เดิมพันสามารถเลือกเล่นเกมที่ชื่นชอบได้ครบ ซึ่งเป็นเกมจาก สล็อตXOเว็บตรง ไม่ผ่านเอเย่นต์ ล่าสุด ที่ได้รับการประเมินว่าโบนัสออกบ่อยแตกง่าย เล่น 1 บาท ก็ลุ้นแตกได้

 ส่วนจะมีรายชื่อเกมใดบ้าง ที่ได้รับการจัดอันดับ ทางทีมงาน เว็บสล็อต แตกง่าย ได้นำข้อมูล อับเดต ประจำปี 2022 มาแบ่งปันสมาชิกทุกท่านตามรูปด้านล่างครับ 

หากสนใจสมัครเข้าเล่น SLOTXO เว็บตรง รวมถึงรับโบนัส JACKPOT สล็อต XO ง่ายขึ้น ก็สามารถเข้าเล่นเกมตามรายชื่อดังต่อไปนี้ได้เลย

foresttreasuresgw
เล่นสล็อต xo เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021
สมัครสล็อต xoเว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021

บริการใหม่ที่ สล็อต XO เว็บตรง ฝากถอน ไม่มี ขั้นต่ำ วอเลท

สล็อต XO เว็บตรง ฝากถอน ไม่มี ขั้นต่ำ วอเลท ผู้เดิมพันสมัครสมาชิกเล่นที่ เว็บรวมสล็อตทุกค่าย ผู้ให้บริการพันธมิตรหลักอย่างเป็นทางการ จาก naza789 เว็บที่ดีที่สุด ค่ายตรง รองรับการทำรายการผ่าน วอเลท ฝากถอน ไม่มีขั้นต่ำ 

ยอดเครดิตเข้าสู่บัญชีทันที โดยในปัจจุบัน 2021 ผู้เดิมพันสามารถ สมัคร สล็อต XO เว็บตรง เข้าเล่นได้ทุกเกมสล็อต รวมมากถึง 100 เกม และมีค่ายสล็อตเจ้าดังอื่น ๆ ให้เลือกเล่นอีกมากมายมหาศาล

 เมื่อเข้าเล่นกับเว็บเรา เว็บพนันออนไลน์  เว็บ ตรง สมาชิกสามารถเลือกเล่นเกมสล็อตแตกง่าย ได้มากขึ้น เมื่อเล่นผ่านทางเข้า สล็อต XO เว็บตรง ไม่ผ่านเอเย่นต์ กับเวบเรา ซึ่งเป็นพันธมิตรหลักเป็นทางการ กับ สล็อต XO บริษัทต่างประเทศ

เล่นกับเราสิครับ เราเป็นเว็บพนันออนไลน์ เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์

Rocket789.COM เป็นเว็บเครือตรงจาก naza789.COM  เพราะพวกเราเป็นเว็บพนันออนไลน์แห่งแรก ที่เหล่านักลงทุนนิยมใช้บริการมากที่สุด 

 เจ้าของเว็บนี้รับเดิมพันคาสิโนทุกเกม เช่น  pg slot , สล็อต เว็บตรง และ กีฬาออนไลน์ทุกอย่าง

ผู้เดิมพันไม่ว่าจะหน้าใหม่หรือเก่า ล้วนเข้าใจ รูปแบบได้ง่าย สามารถเล่นผ่านมือถือ ได้ทุกระบบ ios และ android หรือ เล่นผ่านทางคอมพิวเตอร์ หรือแทปเล็ต ได้หมด  ฝาก ถอน สบาย  ไม่มี ขั้น ต่ำ อยากฝากเท่าไรก็จัดเลย

**แหล่งข้อมูลอ้างอิงต่างชาติ pokernews.com

***แหล่งข้อมูลอ้างอิงไทย thaipackaging.ne

อ่าน Zuttomo This Is the Memory Until the Girl Who Said “Please Be My Friend Forever,” Is No Longer My Friend บทนำ + CH1

สมบัติอันล้ำค่าของมนุษย์คือเพื่อนสนิท 

หากมีความสุข เราจะสุข2เท่า หากมีความทุกข์ เราแชร์ความรู้สึกแย่นั้นให้เพื่อนฟังเพื่อระบายได้

สรุปง่ายๆ ขอแค่ชีวิตคุณมีเพื่อนแบบนี้สักคนก็ไม่เสียชาติเกิดแล้ว

แล้วถ้าเพื่อนที่สุดยอดคนนั้น เป็นเพื่อนต่างเพศ เขาและเธอมีความรรู้สึกชอบกัน เรื่องราวจะเป็นเช่นไร

***

สุงิซากิ ยูมะ กับ เพื่อนสนิทของเขา คามิชิโร ยุย ทั้งสองคนเดินทางไปโรงเรียนด้วยกัน

ยุยมีสีผมสีขาวต่างจากคนอื่น เธอเดินตามหลังยูมะ ด้วยส่วนสุงของเธอที่ค่อนข้างเตี้ยกว่า เหมือนลูกหมาตัวน้อยกำลังเดินตามเจ้านาย สายตาของทั้งสองคนต่างมองไปคนละทาง

แต่ว่าเหตุผลที่คนภายนอกมองปราดเดียวก็รู้ว่า ทั้งสองคนไม่ได้ทะเลาะนั่นคือ มือของทั้งคู่กุมมือกันในลักษณะของคู่รักจูงมือเดินไปด้วยกัน

สีหน้าของยุยเต็มไปด้วยความเขินอาย หน้าเธอแดงก่ำไปถึงใบหู

ส่วนทางด้านยูมะก็หัวใจเต้นตึกตัก เสียงดังราวกับจะทะลุอก ในหน้าร้อนผ่าว เขินไม่แพ้กัน

“…ถ้าเธออาย ปล่อยมือก็ได้ครับ”

ยูมะยื่นข้อเสนอถาม ส่วนคำตอบที่ได้รับคือยุยส่ายศรีษะปฏิเสธ ภาษากายบอกชัดเจนคือ “ไม่อยากปล่อยมือเธอไป”  เธอกุมมือเขาแน่นกว่าเดิมเป็นคำตอบยืนยัน

ยุยเธอเข้าใจความรู้สึกตัวเองแล้วว่าเธอชอบยูมะในฐานะคนรัก แต่ว่าตัวยูมะเอง จะบอกว่า รักยุย ในฐานะคนรักด้วยกันมั้ย ถึงตอนนี้ยังบอกไม่ได้เต็มปากเต็มคำ 

ยุยเพิ่งจะมีเพื่อนต่างเพศเป็นครั้งแรกคือยูมะ

จะบอกว่า สกินชิฟจากการจับมือ การที่เธอบีบมือแน่นขึ้น นั่นเป็นการทำในฐานะเพื่อน   หรือ มันเกิดจากความรู้สึกที่มากกว่าเพื่อน ยูมะก็ไม่กล้าฟันธงชัดเจน

แต่สิ่งที่ยูมะยืนยันได้แน่นอนคือ ยุยช่างน่ารักเหลือเกิน 

ยูมะกุมมือเธอคืนกลับแน่นกว่าเดิม พลางนึกถึงเรื่องราวที่ได้พบกับเธอครั้งแรกตั้งแต่อดีตที่ผ่านมาถึงปัจจุบัน 

CH1-1 ยูมะ กับ ชวาร์ส

ทั้งสองคนพบกับช่วงหยุดฤดูร้อนม.2

รู้จักกันผ่านทางเกมออนไลน์ชื่อดัง ระดับโลก แกรนด์เกท 

แกรนด์เกทเป็นเกมส์ mmorpg ผจญภัยต่างโลก ปรับแต่งตัวละครได้ตามใจชอบ

ยูมะเป็นผู้เล่นสายโซโล่เพลย์เยอร์ เล่นเอาชีพ นักดาบเวทย์

มีวันหนึ่ง ยูมะผจญภัย ขึ้นเรือล่องสำราญ โดนศัตรูเป็นมอนสเตอร์ขนาดยักษ์จู่โจมใส่ ศัตรูคือคราเคน เป็นมอนสเตอร์ระดับบอสที่ต้องใช้ผู้เล่นเลเวลสูง5คนรุมถึงจะเอาชนะได้

แต่ว่าบนเรือมีเพียง “ยูมะ” กับ  “ชวาร์สชไวน์” ผุ้เล่นอีกคนหนึ่งสายอาชีพอัศวินศักสิทธิ์เกราะใหญ่

เอาจริงๆเป็นคู่ต่อสู้ที่ยากจะชนะด้วยคนเท่านี้

แต่ว่า..นี่เป็นครั้งแรกทื่ยูมะได้รู้ถึงความหมายคำว่า ลมหายใจสอดคล้องราวกับเป็นคนๆเดียวกัน

แรกๆพวกยูมะ ยังตั้งหลักไม่ติด เลยโดนบอสอัดใส่ แต่เมื่อการต่อสู้ผ่านไปเรื่อยๆ ชวาร์ส ที่เล่นสายซัพพอร์ต  ฮีลในจังหวะที่เหมาะสม โจมตีกายภาพในจังหวะเหมาะเหม็ง ไม่ผิดแน่ว่าชวาร์สเป็นผู้เล่นระดับสุดแกร่งคนหนึ่งในเกมนี้

ส่วนทางผมก็ไม่ใช่ระดับไก่กา การเล่นหรือเทคนิคก็ไม่ได้หมู

หลังจากต่อสู้ได้สักพัก ยูมะและชวาร์สคงรู้สึกได้ว่า “คนๆนี้เก่งและพึ่งพากันและกันได้”

พอรู้สึกแบบนี้ การประสานงาน และจังหวะของพวกยูมะทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็สามารถล้มบอสได้ด้วยคนเพียงสองคน

หลังจากชนะ ยูมะกับชวาร์สก็ผจญภัยด้วยกันหลายครั้ง เลยเป็นเพื่อนกันในเกมและได้พูดคุยรวมถึงชีวิตจริงภายนอก  เลยได้รู้ว่า ชวาร์สเรียนม.2เท่ากัน   

ความบังเอิญที่วัยเดียวกัน และมีความชอบต่างๆไม่ว่าอนิเมะ หรือมังงะเหมือนกัน ทำให้ยูมะเกิดความรู้สึกว่า ถ้าได้เป็นเพื่อนกับคนๆนี้มันจะสนุกขนาดไหนนะ

**

หลังจากนั้นผ่านไป 1 ปีกับอีก8เดือน ทั้งสองคนจบม.ต้น ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอม เหลือเวลาอีกสามสัปดาห์ ถึงจะเริ่มเข้าเรียนม.ปลายปี 1

***ช่วงคุยในเกมจะเป็นน้ำค่อนข้างเยอะเลยขอตัดออก แต่จะสรุปคร่าวๆว่า ปกติ ชวาร์สจะเป็นคนที่พิมพ์แชทตอบเก่ง พิมพ์ฺเร็วมาก ปกติถ้าเปิดออโต้บอท ก็จะใช้เวลานั้นมาคุยเรื่องส่วนตัวกัน วันนี้ทั้งสองคนคุยเรื่องอนิเมะแนะนำ

ชวาร์สจะชอบตัวละครแนวโลลิ ยูมะจะแปลกใจบอกว่าปกติคนต้องชอบตัวละครสาวๆอกตู้มสิ เลยโดนแซวกลับ 

 หลังจากนั้น ยูมะจะรู้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า ตั้งแต่เกิดมา ชวาร์สมีร่างกายอ่อนแอกว่าปกติ ช่วงประถมถึงม.ต้นเลยไม่ค่อยได้เข้าเรียน  แต่ตอนนี้คือรักษาหายดีระดับหนึ่งเลยคิดว่าช่วงม.ปลายจะไปเรียนได้ตามปกติ

“พูดตามตรงว่ากลัวการไปโรงเรียนนิดหน่อยนะ”

“แสดงว่าที่ผ่านมาเรียนด้วยตัวเองที่บ้านหรือโรงพยาบาลสินะ จะกลัวเรื่องไปโรงเรียนก็ไม่แปลกหรอกเพราะสิ่งแวดล้อมมันเปลียนด้วย”

“อืม เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ผมโดนแกล้งที่โรงเรียนด้วย”

**หมายเหตุจากผู้แปล(ชวาร์สตอนพิมพ์แชทกับยูมะจะแทนตัวเองด้วยสรรพนามว่าโบคุตลอด)

“มองจากภายนอก ผมจะมีจุดที่แตกต่างจากคนทั่วไป ผมเลยโดนคนแกล้งมาตลอด สุดท้ายผมเลยเป็นโรคสื่อสารกับคนทั่วไปไม่เก่ง”

**หมายเหตุจากผู้แปล ภาษาญี่ปุ่นในนิยายใช้คำเดียวกับโรคที่โคมิจากเรื่องโฉมงามพูดไม่เก่ง คือคำว่า Komyushou [コミュ症]

ถ้าใครไม่เคยดูเรื่องนี้ ให้คลิกลิ้งอ้างอิงที่นี่นะครับ เขาเขียนอธิบายเรื่องนี้ชัดเจนดี

ยูมะที่ได้ฟังคำตอบก็รู้สึกว่าเพื่อนมีอดีตที่แย่เลยอยากเป็นกำลังใจให้ 

“ถ้ามีอะไรที่ชั้นเป็นพลังให้นายได้ก็ดีสิ”

“ขอบคุณนะขอรับไว้แค่ความรู้สึกก็พอ”

“มีเรื่องอะไรปรึกษาเราได้ตลอดนะ”

“เรื่องอะไรก็ได้เหรอ เอาจริงดิ อิอิ”

“โห นี่คนเค้าจริงจังนะเฟ้ย”

“โทษทีโทษที”

“จะว่าไปนายเรียนที่ไหนล่ะ”

คำถามนี้มันถามไปเรื่อยแหละท ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คำตอบที่ได้ทำเอาตะลึง

“อืม ผมเรียนที่โรงเรียนไซกะ”

ยูมะอุทานคำพูดออกมาในชีวิตจริงโดยไม่รู้ตัว 

“ชั้นก็เรียนที่ไซกะเหมือนกัน”

“เอ๋ จริงดิ?”

“แล้วนายพักอยู่แถวไหนล่ะ”

ตอนนนี้ยูมะรู้แล้วว่าชวาร์สต้องอยู่ในเมืองเดียวกับที่เขาอยู่แน่

“บังเอิญอะไรอย่างนี้ แค่ผจญภัยด้วยกันในเกมนี่ก็บังเอิญแล้ว นี่มาอยู่ในเมืองใกล้ๆกันอีก เราสองคนมีโชคชะตาผูกไว้แน่”

“ใช้คำว่าโชคชะตาผูกไว้เลยเหรอ อย่าบอกนะว่านายจะจีบผม”

“ตลกละ ตูไม่ได้มีงานอดิกเรกจีบผู้ชายนะเฟ้ย”

หลังจากยูมะส่งแชทนี้ปุ๊บ ปกติชวาร์สเป็นคนที่พิมพ์แชทตอบมาไวมาก แต่คราวนี้หายเงียบไปเป็นนาทีเลย

ยุมะใจคอไม่ดีเลยส่งแชทไป

“เฮ้ เป็นอะไรรึเปล่า”

“อ้อ…งี้นี่เอง ผมยังไม่เคยบอกนายสินะ..” 

“บอกว่า…?”

แชทที่ยูมะส่ง ไร้การตอบกลับไปพักหนึ่งก่อนจะขึ้นคำว่า

“โทษที ไม่มีอะไรหรอก”

“อืม เข้าใจแล้ว”

ถ้าคุยกันแล้วอยู่ๆบรรยากาศเปลี่ยน ก็สู้ไม่ต้องถามจะดีกว่า สุดท้ายยูมะเลยเลือกจะเปลี่ยนหัวข้อ

“จะว่าไป นายบอกว่าเพิ่งเข้าเรียนแบบนี้ นายมีตัวช่วยแล้วยัง”

“ตัวช่วย?”

“อืม นายห่างหายจากการไปโรงเรียนมาซะนาน บางทีมันอาจมีเรื่องที่นายลำบากไม่รุ้จะทำยังไง บอกได้เดี๋ยวชั้นช่วย”

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้”

“อย่าลืมสิว่านายกับชั้นเป็นเพื่อนกันนะ”

“แต่ว่าตัวผมในเน็ตกับชีวิตจริงมันต่างกันลิบลับ ผมสื่อสารกับคนอื่นไม่เก่ง อยู่ด้วยกันนายอาจจะเบื่อก็ได้”

“แบบนั้นยิ่งต้องอยู่ด้วยกันกับชั้น ถึงจะดี นายอยู่คนเดียวก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นมาหรอก เชื่อชั้นสิ เราเพื่อนกันนะ นายยิ่งเกรงใจชั้นยิ่งรู้สึกแย่นะเฟ้ย”

“ขอบคุณนะ จะว่าไปครั้งหน้าเดี๋ยวเราไปลุยเควสเอ้กตรีมด้วยกันมั้ย เห็นนายเคยบอก มีวัตถุดิบธาตุสายฟ้าที่อยากได้อยู่นี่นา”

  “เออ จัดไปเพื่อน”

ถึงแม้จะเป็นคนที่ไม่เคยเห็นหน้าในชีวิตจริง แต่ยูมะคิดว่าชวาร์สคือเพื่อนคนสำคัญคนหนึ่ง ถ้าเพื่อนมีเรื่องเดือดร้อนอะไร ตัวเขาอยากจะช่วยเต็มที่

“ยูมะ ผมมีเรื่องจะขอร้องอย่างหนึ่ง”

“เอ๊ะ”

“ก่อนจะเริ่มเรียนม.ปลาย ผมอยากเจอนายในชีวิตจริงสักครั้ง”

“โอเค ได้เลย”

“เอ่อ..เอาจริๆงนะ ที่ผมชวนนี่เค้นพลังความกล้าออกมาสุดชีวิตเลย”

“โห ชั้นกับนายเป็นเพื่อนกัน จะเกรงใจทำมะเขืออะไรครับ”

ยูมะส่งแชทนี้ไปปุ๊บ แชทตอบกลับหายวับไปเลย จนยูมะต้องส่งถามซ้ำ

“เป็นอะไรรึเปล่า”

“เกิดรู้สึกกลัวขึ้นมาน่ะ”

“กลัว?”

“ถ้าการพบกันในชีวิตจริงมันไม่เป็นไปตามที่คิด ยูมะเปลี่ยนนิสัยจากเดิม ผมคงช็อคจนทำอะไรไม่ถูกแน่”

“เมิงนี่น้า เชื่อเพื่อนกันบ้างดิวะ นี่พิมพ์เองยังรู้สึกระดาก แต่นายคือเพื่อนคนสำคัญอันดับหนึ่งของชั้น ชั้นไม่เปลี่ยนนิสัยกับอีเรื่องพรรค์นี้หรอก”

“ขอบคุณนะ ผมก็คิดว่ายูมะคือเพื่อนคนสำคัญอันดับหนึ่งเหมือนกัน”

ทั้งสองคนพิมพ์เองเขินเอง แต่ถามว่ารู้สึกแย่กับสิ่งที่พิมพ์มั้ย บอกเลยว่าไม่สักนิด

หลังจากนั้น ชวาร์สแชทต่อ

“ผมขอโทษด้วยที่ต้องพึ่งนาย คือผมอยากจะฝึกการสนทนากับคนอื่นจากปากตัวเองโดยตรง ปกติคนที่ผมคุยมีแค่พ่อแม่ หมอ กับครู ถ้ามียูมะมาช่วยผม ผมคงคุยกับคนอื่นได้ปกติ”

“คือนายอยากให้ชั้นเป็นคนช่วยรักษาโรคสื่อสารไม่เก่งสินะ”

“ผมอยากหายจากโรคนี้ เพราะถ้าเป็นนักเรียนม.ปลายแต่ยังแก้โรคนี้ไม่ได้ การใช้ชีวิตในโรงเรียนคงลำบากน่าดู แล้วก็….”

“แล้วก็?”

“ผมอยากมีเพื่อน”

คำพูดคำเดียวแต่ซึ้งทะลุอก

“ตัวผมน่ะ ตอนแรกคิดว่าถึงใช้ชีวิตคนเดียวก็ไม่เป็นไร แต่ว่าพอผมเป็นเพื่อนกับยูมะ ได้ร่วมกันทำกิจกรรมต่างๆ ผมสนุกมาก พอยูมะไม่อยุ่ ผมเหงาจริงๆ”

เอาจริงทางยูมะก็รู้สึกไม่ต่างกับชวาร์ส พอเลิกเล่นเกมก็ได้แต่นอนจ้องเพดานเบื่อๆ ตอนกลางวันสัยที่เรียนก็หนีไปกินข้าวบนดาดฟ้าคนเดียว กลับถึงบ้านปุ้บก็หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่เล่นเกมก็อ่าหนังสือ ชีวิตวนลูปอยู่แค่นี้ จนกระทั่งรู้จักกับชวาร์ส ชีวิตถึงมีสีสันขึ้นเยอะ ยูมะถึงอยากเป็นเพื่อนกับชวาร์สในชีวิตจริง

ยูมะแชทตอบกลับอย่างชัดเจน

“วางใจได้เลย”

จากนั้นแชทเสริมไปอีก

“ยืนยันเลยว่าต่อจากนี้นายจะไม่เดียวดาย ชั้นจะช่วยนายรักษาโรคสื่อสาร ชั้นจะทำให้นายได้ใช้ชีวิตม.ปลายที่ดีที่สุด คอยดูได้เลย”

“ทำไมยูมะพูดจาดูเท่จังเลยฟะ 55”

“หุบปากไปสาสส พูดเองเขินเองอยู่เนี่ย อย่าแซวมากได้ปะ”

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยูมะตัดสินใจแล้วว่า ยังไงก็จะเป็นเพื่อนกับชวาร์สให้ได้

***

บ่ายวันนัดเจอกันในชีวิตจริง ยูมะรออยู่หน้าสถานีรถไฟ

“ไม่มารึเปล่านะ”

ยูมะมองซ้ายขวายังไม่พบคนที่มีท่าทีจะเป็นชวาร์สเจอ

ปกติตอนเล่นเกม ชวาร์สเป็นคนที่มาก่อนเวลานัดห้านาทีด้วยซ้ำ 

“หรือว่าหลงทาง?”

จะตัดความเป็นไปได้เรื่องนี้ก็ไม่ได้ เพราะพื้นที่แถวนี้ก็คนพลุกพล่านระดับหนึ่ง

ผมลองกดโทรศัพท์หาชวาร์ส ปล่อยเสียงโทรศัพท์ดังตู้ดๆๆๆๆเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีใครรับสาย

“เป็นอะไรรึเปล่านะ อย่าบอกนะว่าหลงทางหรือเกิดอุบัติเหตุ”

ขณะที่ยูมะกำลังกังวลกับสถานการณื สายตาเหลือไปเห็นบางอย่าง 

“……?”

ตรงโน้นไกลๆข้างมุมตึก เหมือนผมเห็นใครแอบซ่อนตัวอยู่ คนๆนั้นใส่เสื้อพาร์ก้า(เสื้อแจ็คเก็ตคอกลมแบบมีฮู้ด) สวมฮู้ดปิดบังทำให้เห็นหน้าไม่ชัด แต่ท่าทีของเขาเหมือนดูโทรศัพท์อยู่

หันซ้ายขวาลังเล เดินไปสถานีตำรวจที่อยู่ข้างๆ ราวกับว่าโทรศัพท์นั้นเป็นของคนอื่น  จะเอาโทรศัพท์นี้ไปให้ตำรวจหาเจ้าของ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ยื่นให้ เดินคอตก มองโทรศัพท์อีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนตัดสินใจกดรับสาย  นั่นเป็นเวลาเดียวกับที่เสียงโทรศัพท์ตู้ดๆผมดับพอดี ชัดเจนว่า คนสวมชุดพาร์ก้าเป็นชวาร์สแน่นอน

“ฮัลโล ตอนนี้นายอยู่ไหน”

“……..”

“หือ ไม่ได้ยินรึเปล่า ฮัลโล ได้ยินมั้ย”

“…อยู่..”

ดูเหมือนว่าฝั่งที่รับสายพยายามจะสื่อสารกลับ แต่ไม่รู้จะตอบกลับยังไง  ทางยูมะก็ตัดสินใจเดินไปยังที่คนสวมชุดพาร์ก้า

“”คนสวมฮุ้ดที่อยู่ตรงข้างๆสถานีรถไฟคือนายใช่มั้ย”

ยูมะได้ยินเสียงสูดหายใจเข้า เป็นจังหวะเดียวกับที่เห็นคนสวมชุดพาร์ก้ามีปฏิกริยาสูดลมหายใจเหมือนกัน

“โห อุตส่าบอกไปแล้วว่าจะรอตรงหอนาฬิกา นายลืมรึไงฟะ”

ยูมะคุยโทรศํพท์ส่งเสียง พลางโบกมือหาคนสวมชุดพาร์ก้า  ในที่สุดคนสวมชุดพาร์ก้าก็เห็นยูมะ สบตากัน  หลังจากนั้นฅ”

“ข..ขอโทษ..”

เสียงจากสายกล่าวขอโทษลอยเข้าหุ

หลังจากนั้นคนสวมชุดพาร์ก้า ไม่สิ ชวาร์สตัดสินใจวิ่งหนี

“ไม่ไหว ว่าแล้วเชียว ไม่ไหวจริงด้วย”

ยูมะได้ยินเสียงจากโทรศัพท์เข้าหู

ไม่ไหว? คือรู้แหละจากแชทว่าเป็นคนที่ขาดความมั่นใจ แต่เป็นได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงยิ่งปล่อยให้หนีไม่ได้ ถ้าปล่อยให้หนีไป เกรงว่าอนาคตอาจจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีก

ยูมะคิดว่ายังไงก็ต้องตามให้ทัน และถ้าเจอหน้าเมื่อไร จะบอกเขาว่า “ไม่ต้องคิดเยอะขนาดนั้น” พร้อมส่งยิ้มให้

ยูมะออกวิ่งไปทั้งที่ยังถือโทรศัพท์แนบหุ

“ชวาร์สรอเดี๋ยวก่อน”

“……แฮ่ก…..แฮ่ก”

ไม่มีเสียงตอบกลับ ไม่สิ นี่มันเสียงหายใจหอบจนตอบกลับไม่ไหวต่างหาก

ชวาร์สวิ่งหนีไปยังซอกตึกที่คนไม่นิยมเดิน

ดูเหมือนว่าพลังกายของชวาร์สจะถึงขีดสุด ฝีเท้าเริ่มชะลอทีละหน่อย

“ชวาร์สสส”

ชวาร์สได้ยินเสียง หันกลับมาแว่ยหนึ่งก่อนจะวิ่งหนีต่อ แต่ดูเหมือนพลังกายจะหมดแล้ว สปีดเลยตกฮวบฮาบ เข่าสั่นขาสั่น

“บอกให้รอก่อนไง นึกยังไงถึงหนีล่ะ”

ยูมะวิ่งตามมาทัน คว้ากอดเขาจากด้านหลังแน่นเพื่อไม่ให้หนีไปได้ แต่ว่าความรู้สึกที่ส่งผ่านมือมันนุ่มแปลกๆ

คือได้ยินมาว่าร่างกายอ่อนแอก็จริง แต่สัมผัสที่นุ่มนิ่มเกินคาดจากมือนี่ มันไม่ใช่ละ อย่าบอกนะว่า..

“แง”

มือขวาของยูมะที่จับโดนอะไรสักอย่างนุ่มๆ  ตำแหน่งที่มือยูมะโดนคือหน้าอกของชวาร์ส

“……ห๊ะ”

“!!”ไม่น้า …อย่า..จับนะ… ปล่อยชั้นเถอะ…”

ชวาร์สเอ่ยเสียงสูงสั่นเครือ

เสียงชวาร์สถ้าเทียบกับผู้ชายทั่วไปตอนฟังผ่านโทรศัพท์ ต้องบอกว่าสูงกว่าปกติ

แต่ว่าพอฟังโดยตรงจากหูตัวเอง เสียงชวาร์สน่ารักมาก และโทนเสียงแบบนี้มันชัดเจน..

“เอ้อ..เอ๊ะ..คือว่า..นายคือชวาร์สใช่มั้ย”

ชวาร์สพยักหน้าทั้งที่ยังโดนกอดอยู่

“งั้นเหรอ.. ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ แล้วก็..ชวาร์ส..นาย…ไม่สิ..เธอ..เป็นผู้หญิงสินะ”

ชวาร์สพยักหน้ารับ

“..แล้วก็ตะกี้ที่มือผมไปโดนคือหน้าอกเธอใช่มั้ย”

“……”

ไม่มีเสียงตอบรับ เด้ดแอร์ไปพักใหญ่ ก่อนที่เธอจะพยักหน้าเล็กน้อย

 

จบ CH1-1

อ่าน Zuttomo This Is the Memory Until the Girl Who Said “Please Be My Friend Forever,” Is No Longer My Friend CH8-1 ความหื่นจากจิตใต้สำนึก

“นี่ ยูมะ ชั้นอยากจะ…ตอบแทนนาย”

ในร้านเน็ตคาเฟ่ที่เดิม  ยุยกล่าวเสียงอ้อนขณะซุกอกยูมะ

แววตาเธอดูเขินอาย ขณะที่หน้าเธอแดงก่ำถึงใบหู เพียงเห็นท่าทางของเธอ ก็โดนตกหัวใจไปง่ายๆ

“ตอบแทน… คิดจะทำอะไรเหรอ”

ยูมะกล่าวเสียงเข้มงวดปิดบังความเขิน

ยุยที่ซุกอกยูมะ เงยหน้าสบตาเขา

“ร่างกายของชั้น … ยูมะเชิญ…ทำตามใจชอบได้เลย”

“ด…เดี๋ยวก่อน แบบนั้นมัน…ไม่ดีมั้ง”

“ดีสิ? ถ้าเป็นยูมะละก็..ชั้นไม่รังเกียจ..ไม่สิ ..เพราะเป็นยูมะต่างหากถึงอยากให้ทำ”

คำพูดอ้อนหวานๆของยุย ทำให้สติยูมะขาดผึง

“ยุย..เอาจริงสินะ”

“อืม”

ยูมะรวบตัวเธอกอดแน่น ยุยเงยหน้าหรี่ตามองเขา  ก่อนจะหลับตาลง

ยูมะหลับตา ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน

*****

*******

นี่คือความฝันที่ยูมะเห็นตะกี้

ยูมะลืมตาโพลง มองเพดานห้องนอนตัวเองประมาณสิบวินาทีถึงรู้สึกตัวและจำรายละเอียดความฝันได้ครบถ้วน

“เชี่ยไรเนี่ยยยยยยยยยย”

ยูมะเอาหมอนปิดหน้าตัวเองตะโกนคาหมอน

*******

นับจากวันสารภาพรัก ผ่านไปแล้วสามวัน

ยูมะกับยุยยังคงมีนัดทำกิจกรรมเที่ยวด้วยกันเหมือนเดิม แต่วันนี้ยูมะวิตกมาก

เพราะฝันที่เห็นเมื่อคืน ยูมะรู้แล้วว่าตัวเองมีจิตใจที่หื่นกามแอบแฝง ไอ้ที่ใจดีกับยุย แท้ที่จริงก็ทำเพื่อสนองกิเลสลามกตัวเองชัดๆ 

ยูมะไม่อยากจะใกล้ยุยเหมือนที่ผ่านมา เพราะไม่อยากให้ยุยที่เข้าหายูมะแบบไร้การป้องกันใสซื่อ เนื่องจากเชื่อใจว่ายูมะไม่มีจิตใจด้านหื่นแอบแฝง ซึ่งการที่มีจิตใจแอบแฝงแบบนี้ ในความรู้สึกยูมะ มันคือการหักหลังความรู้สึกยุย

ภาพในฝันเมื่อคืนยิ่งแจ่มชัดกว่าเดิม ล้างออกไปจากสมองไม่ได้สักที 

สภาพยูมะตอนนี้จึงสะโหลสะเหลคล้ายผีดิบก็ไม่ปาน

“อรุณสวัสดิ์ ทานข้าวเช้ามั้ย”

“…อืม”

ปกติเนเน่จะเป็นคนเตรียมอาหารเช้าอยู่แล้ว อาหารก็ง่ายๆแค่เทซีเรียลกินกับนมสด 

ถ้าเป็นยูมะตอนปกติ ป่านนี้กวาดเรียบเก็บจานล้างไปแล้ว แต่ตอนนี้คือยังไม่แตะสักช้อน

“…ยูคุงเป็นไข้รึเปล่า วันนี้ดูไม่ค่อยอยากอาหารเลย”

“อืม นิดหน่อยครับ”

จะสารภาพเล่าเรื่องความฝันเมื่อคืนให้เนเน่ฟัง ยูมะก็ไม่มีความกล้าพอจะเล่าตอนนี้

“เฮ้อ..”

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

…ตอนนี้ยูมะมั่นใจในความรู้สึกตัวเองแล้วว่าคิดกับยุยไม่ใช่เพื่อนสนิท แต่เป็นคนรัก

ทว่า ยุยคิดกับเขาเป็นเพื่อนสนิท ยูมะจึงไม่อยากไม่หักหลังเรื่องนี้

แต่แม้ว่าหัวจะคิดว่าไม่อยากหักหลัง แต่ภาพในฝันที่ยังติดตา มันเป็นชะนักติดหลัง คิดแต่เรื่องอย่างว่ากับเธอนี่สิ

“เฮ้อออ……”

“ไม่เป็นไรจริงๆใช่มั้ย? ถ้าป่วย วันนี้นอนพักน่าจะดีกว่านะ”

“..ไม่เป็นไรจริงๆครับ”

 หลังจากนั้น มีเสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนข้อความเข้าดังขึ้น

ยูมะหยิบโทรศํพท์มาดู เป็นยุยที่ส่งข้อความมา

“ยูมะ วันนี้มีกำหนดการทำอะไรบ้าง”

ยูมะพิมพ์ตอบกลับ

“ยังนึกไม่ออกนะ  มีอะไรรึเปล่าล่ะ”

“คือว่าแม่ผมน่ะ…ให้ค่าขนมผมไว้ซื้อเสื้อสวยๆไปใส่ตอนเที่ยวกับเพื่อน ก็เลยคิดว่าอยากจะไปซื้อเสื้อที่ร้านคุณเนเน่ ถ้าไม่รังเกียจ ยูมะจะไปด้วยกันมั้ย”

ชวนไปซื้อเสื้อก็ดีใจอยู่หรอก แต่ว่าตอนนี้เงินค่าขนมยูมะก็ชักจะร่อยหรอแล้วนี่สิ

“ยุยส่งข้อความมาเหรอ”

“ใช่ครับ เธอชวนผมไปซื้อเสื้อที่ร้านพี่เนเน่ครับ”

“เห…. แสดงว่าไปชอปปิ้งเดทที่ร้านเสื้อสินะ”

“ม..ไม่ใช่เดทซะหน่อย”

ยูมะหน้าแดงปฏิเสธลั่น เนเน่มองยูมะ ส่งยิ้มแบบมีเลศนัย

“..ยิ้มแบบนี้หมายความว่าไงครับ”

“เปล๊า ไม่มีจ้า หึหึหึ♥”

“ก็ตามที่ยุยว่า ถ้าผมไปร้านเนเน่ตอนกลางวัน สะดวกมั้ย”

“แน่นอน มาได้ทุกเวลาเลยจ้า  อ๊ะ ใกล้ถึงเวลาเข้างานพี่ละ ถ้าออกไปข้างนอก ฝากล็อคประตูด้วยนะ”

“ได้ครับ เดินทางปลอดภัยครับ”

เนเน่ลุกขึ้น เดินออกไปถึงหน้าประตู ก่อนหยุดฝีเท้า

“อ้อ เกือบลืม วันนี้พี่มีธุระต้องไปทำงานนอกสถานที่ คิดว่ากว่าจะกลับมาก็วันพรุ่งนี้มืดๆเลย”

“เรื่องนี้ถ้ารู้ล่วงหน้าก็น่าจะรีบบอกให้เร็วกว่านี้นะครับ”

“โทษทีโทษที ก็นะ  ตอนพี่ไม่อยู่บ้าน ห้ามพายุยเข้ามาในแมนชั่นตามลำพังนะ”

“สาสสสส เลิกแซวแล้วรีบไปทำงานได้แล้ว”

เนเน่หัวเราะลั่น ก่อนออกจากบ้านไป

ยูมะฝืนทานซีเรียลจนหมด เก็บกวาดล้างจาน ลุกมานั่งที่โซฟา 

“เนเน่  ปากนี่เหลือเกินจริงๆ”

ยูมะคิดถึงยุย ชวนเขาไปซื้อเสื้อนี่คือ ไม่มองเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งเลยนะ  ทั้งที่จริงๆมันก็คือตามที่เนเน่ว่า มันคือชอปปิ้งเดทแท้ๆ

ก็พยายามจะไม่ใส่ใจคำพูดเนเน่ แต่เรื่องนี้มันก็กวนใจเขาเหลือเกิน  ยิ่งหลังจากที่ฝันเมื่อคืน ยิ่งกลุ้มหนักกว่าเก่า

“ช่างเหอะ ไม่แน่ เที่ยวกับยุยเพลินๆอาจจะลืมเรื่องฝันก็ได้”

****

ยูมะออกไปรับยุยที่หน้าบ้าน เธออกมารอหน้าบ้านก่อนหน้าแล้ว

“ยูมะ”

ทันทีที่เห็นยูมะ เธอเรียกชื่อเขาพร้อมเผยรอยยิ้มดีใจ ยูมะมองยุยตอนนี้แล้วคิดว่าเธอเหมือนลูกสุนัขตัวน้อยที่ดีใจรอออกไปวิ่งเล่นกับเจ้าของ

“อนุณสวัสดิ์ ขอบคุณที่ไปซื้อของด้วยกันวันนี้นะ”

“อ..อืม

ยูมะมองหน้ายุยปุ๊บ นึกถึงฝันเมื่อคืน รีบเบือนหน้าหลบตาเธอ

“? ยูมะ? เป็นอะไรเหรอ”

“ป..เปล่า ไม่มีอะไร”

“แต่ว่าหน้าแดงมากเลยนะ มีไข้รึเปล่า”

ยุยกล่าวจบ เอามือเธอข้างนึงแตะหน้าผากยูมะ ส่วนอืกมือแตะหน้าผากตัวเอง

ทันทีที่หน้าผากสัมผัสกับมือนุ่มๆของยุย ยูมะรู้สึกว่าฝ่ามืออ่อนนุ่มที่สัมผัสแล้วรู้สึกดี แต่ตอนนี้สัมผัสจากเธอเล่นเอาเขาใจสั่น  หายใจแรงโดยไม่รู้ตัว 

…เอาเหอะ  แต่ดูจากยุยกล้าขนาดนี้ ดูเหมือนว่าโรคสื่อสารไม่เก่งจะดีขึ้นมากแล้ว 

ถึงจะยังห่างไกลจากคนทั่วไปที่ออกไปข้างนอกคนเดียวได้ แต่ตอนนี้เธอสามารถคุยกับยูมะได้ตามปกติ  ปกติยูมะมักจะเป็นคนเปิดหัวข้อสนทนาก่อน แต่ช่วงหลังยุยเริ่มเป็นคนเอ่ยปากคุยก่อนบ่อยขึ้น

ทุกคำพูด ทุกการกระทำของยุย คือบอกชัดมากผ่านภาษากายและวาจานั่นคือ “เธอชอบยูมะที่สุด” 

(แต่ว่าวันนี้มันไม่ไหวอะ)

ภาพที่จูบยุยในฝันยังไม่เลือนไปจากความทรงจำ แค่เธอแตะหน้าาก ก็รู้สึกได้ว่าร่างกายร้อนรุ่มกว่าเดิม  ในฐานะเพื่อนสนิทที่จะซัพพอร์ทยุย มันไม่ควรจะมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นเลย

ด้วยความกังวลข้างต้น ทำให้ถึงตอนนี้ยูมะไม่กล้าสบตายุยเลย

“ม..ไม่ต้องเป็นห่วงน่าชั้นสบายดีจริง เราไปกันเถอะ”

“อ..อืม”

ยุยกล่าวจบ กะจะเดินไปคล้องแขนยุมะตามปกติ แต่คราวนี้ยูมะกระเถิบห่าง ไม่ให้เธอคล้องแขนแล้ว

ยุยเห็นยูมะถอยออก สีหน้าซีดลง ดูท่าว่าจะช็อคหนัก

“ม..ไม่ได้รังเกียจนะ แค่ไม่อยากให้เนเน่เห็น คือชั้นอายน่ะ”

“อ..อืม”

ยุยดูจะจับความผิดปกติของยูมะได้ว่าท่าทีเปลี่ยนไปจากเดิม ทางยูมะก็ได้แต่ขอโทษยุยในใจ แต่ด้วยสภาพนี้ ถ้าโดนยุยเดินควงแขน เขาไมมีความมั่นใจว่าจะคงสติได้จริงๆ

สุดท้ายทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงร้านเสื้อ โดยเนเน่รอต้อนรับที่ร้าน

ครั้งก่อนที่มากับยุย เนเน่เป็นคนดูแล แต่คราวนี้เธอไม่ได้ดูแลแต่เป็นพนักงานในร้านช่วยแทน เพราะว่าเนเน่ติดดูแลลูกค้าคนอื่นอยู่

ยูมะสบตาเนเน่ กล่าวทางสายตาว่า ไม่เป็นไร เนเน่ดูแลลูกค้าไปเลย 

ยุยกับยูมะเดินไปเลือกเสื้อด้วยกัน

เสื้อในร้านเนเน่ถ้าเอาจำนวนไปเทียบกับห้างใหญ่ ของจะมีน้อยกว่า แต่วัดกันที่คุณภาพ เสื้อร้านเนเน่ก็มั่นใจได้ว่าไม่เป็นสองรองใคร เสื้อผ้าที่เนเน่คัดมาประจำร้านคือบ่งบอกชัดว่า เธอมีเซนส์ด้านแฟชั่นดีมากจนใช้คุณภาพชดเชยจำนวนได้

“ยูมะ เสื้อตัวนี้คิดว่าไงบ้าง”

“ไม่ไหวนะ เอะอะก็หยิบแต่เสื้อพาร์ก้า วันนี้ต้องเลือกเสื้อสวยๆไม่ใช่เหรอครับ ลองดูตัวนี้มั้ย”

“เอ๋..ฉูดฉาดไปนิดนึงนะ”

“งั้นเหรอ ลองเปลี่ยนเป็นตัวนี้คิดว่าไง”

“ว้าว ตัวนี้ดูดีเลย”

ถึงแม้ในใจยูมะจะมีความอายเหลือยู่ แต่ไหนๆก็อุตส่าชวนมาซื้อเสื้อ ก็ต้องพยายามช่วยเหลือเธอให้ต็มที่ อย่างน้อยก็ต้องชดเชยที่ไม่ได้ให้เธอคล้องแขนตะกี้ด้วย

“ลองใส่ดูเลยดีมั้ย”

“ก็ดีนะ”

ยุยหยิบเสื้อ เดินเข้าไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อ ยูมะได้ยินเสียงรูดซิบกับเสียงถอดเสื้อจากในห้อง

ครั้งก่อนที่มากับยุย ก็มีเหตุการณ์รอยุยเปลี่ยนเสื้อ ตอนนั้นมีความตื่นเต้นรอดูว่าจะยุยจะสวยขนาดไหน แต่ตอนนี้แค่ได้ยินเสียงซิบ ยูมะก็วิตกจริต อยากจะพุ่งตัวหนีออกจากร้านแล้ว

ผ่านไปได้สักพัก ยุยเลิกผ้าม่านห้องเปลี่ยนเสื้อ เดินออกมา

“ชุดนี้..เป็นไงบ้าง”

ยูมะได้ยินเสียงยุยกล่าวด้วยความตื่นเต้น

ถ้าวิจารณ์ตามตรง ต้องบอกว่าเข้ากับเธอมาก

ทางยุยเองก็ดูจะรอคำชมจากยูมะเหมือนที่ผ่านมา ท่าทางเธอมันน่ารักมาก ทว่ายูมะมองยุยได้แว่บเดียว รีบเบนหน้าหนี เพราะคิดอะไรฟุ้งซ่านเกิน

“ก็..ดูดี..นะ”

 ยูมะพูด แต่ไม่ได้สบตายุย ความผิดปกตินี้ทำให้ยุยเริ่มกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“ยูมะ..มีเรื่องอะไรรึเปล่า ..วันนี้ดูเธอไม่เหมือนเดิมเลย”

“ไม่มี๊..”

จริงๆมันมี แต่ให้บอกเจ้าตัวได้ไงล่ะ ยูมะเลยทำเสียงสูงกลบเกลื่อนให้ดูตลก แต่นั่นยิ่งทำให้ยุยกังวลหนักกว่าเก่า

“…..”

ยุยหันซ้ายขวากวาดตามองดูรอบข้าง ถึงจะมีลูกค้าคนอื่นอยู่ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะสนใจซื้อเสื้อมากกว่าจะมองมาที่ยุยกับยูมะ

“…ยูมะ มาตรงนี้แปบนึงได้มั้ย”

“ห๊ะ..เฮ้ย เดี๋ยวก่อน”

ยุยคล้องแขนยูมะโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว ถูกลากมาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อ

“ย…ยุย”

ยุยรูดผ้าม่านห้องเปลี่ยนเสื้อปิดไม่ให้คนนอกเห็น ด้วยความที่ห้องเปลี่ยนเสื้อมันแคบ ทั้งสองคนอยู่ชิดกันมาก เล่นเอายูมะใจเต้นระรัว

“ยูมะ ย่อตัวลงหน่อยได้มั้ย”

“เอ๋..ทำไมเหรอ”

“ทำตามที่ชั้นบอกเถอะนะ”

ยูมะย่อเข่าลง ตอนนี้หัวของยูมะสุงเท่าระดับอกของยุย

ทันใดนั้น ยุยคว้าหัวยูมะเข้ามาซุกกับอกเธอ

“เฮ้ย..”

ยูมะรับรู้ถึงสัมผัสที่นุ่มนวล ได้กลิ่นคล้ายน้ำนมสดจากร่างกายยุย และได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้น  

จู่ๆโดนลากเข้าห้อง แถมโดนกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว เล่นเอาวงจรความคิดยูมะหยุดชะงัก ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังไงดี

“คือว่า…จำได้มั้ย ครั้งก่อนที่คุยกันเรื่องสกินชิพ  ถ้าทำแบบนี้ชั้นคิดว่ายูมะน่าจะรู้สึกดีขึ้นนะ?”

น้ำเสียงของยุยมีความเขินอาย กระนั้นเธอก็ยังกอดยูมะไม่ปล่อย มือหนึ่งลูบหัวยูมะไปด้วย

“เอ่อ..ก็รู้สึก…อืม…ว่าไป. เธอไม่อายเหรอ”

“อายสิ..แต่ว่า..ชั้นรักยูมะที่สุด..ชั้นอยากให้ยูมะ..กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม แล้วก็…”

ยุยกล่าวต่อ กอดยูมะแน่นกว่าเก่า

“ชั้นเคยบอกว่า ถ้ามีเรื่องอะไรที่ชั้นพอทำได้  ขอให้บอกชั้น ถึงชั้นอาจจะพึ่งพาไม่ได้ แต่ชั้นจะ..พยายามเต็มที่…”

โอ้ยย คำพูดของเธอจับใจมาก  ยูมะฟังจบ เขายิ่งรู้สึกรักยุยมากขึ้นทวีคูณ อยากกอดเธอ อยากแสดงความรัก อยากเป็นเจ้าของเธอ  

แต่ว่า…ยุยในตอนนี้คือเพื่อนสนิท ยูมะคิดว่าที่ยุยกอดเขาตอนนี้คืออ้อมกอดความห่วงใยจากเพื่อน  หากเขากอดยุยตอนนี้มันจะกลายเป็นว่าเขาหลอกใช้ความรู้สึกของยุย นั่นยิ่งทำให้ยูมะรู้สึกหดหู่มากกว่าเก่า

“ขอโทษนะ ชั้นขอตัวเข้าห้องน้ำแปบ”

สุดท้าย ยูมะฝีนตัวออกผละจากอ้อมกอดยุย รีบวิ่งออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อ

****

ยูมะวิ่งเต็มสปีดมาที่ห้องน้ำ

“ไม่ได้แล้ว ไม่ไหวแล้ว ไม่ได้การแล้ว”

ตอนนี้ในสายตาของยูมะไม่ได้มองยุยในฐานะ “เพื่อนสนิท” แต่มองยุยเป็น “ผู้หญิงที่อยากให้เป็นแฟน”

ปัญหาคือท่าทีก่อนหน้าของยูมะ แสดงตัวชัดว่า เขาอยากช่วยเธอในฐานะเพื่อน อย่างตอนที่ถูกสารภาพรัก นั่นเป็นเพราะยุยอยากตอบแทนบุญคุณ เขาจึงปฏิเสธเป็นแฟนกับเธอ 

ปัญหาคือเหตุผลที่ปฏิเสธยุยในตอนนั้น กับความรู้สึกของยูมะในตอนนี้มันสวนทางกันสิ้นเชิง ความรู้สึกอยากครอบครองเป็นเจ้าของยุย นับวันยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มันเลยเป็นความรู้สึกผิดที่เกาะกุมในใจเขา

ยูมะวิ่งไปจนสุดทาง พบว่า เนเน่ยืนยิ้มดักรอเขาอยู่ เธอชี้นิ้วไปที่ป้ายเขียนว่า “กรุณางดใช้เสียง”  

จุดที่เนเน่ยืนตอนนี้แอบตรงมุม เป็นจุดที่ยุยไม่เห็นว่าเนเน่ยืนดูอยู่ เธอหยิบมือถือขึ้น พิมพ์ข้อความแชทหายูมะ

“มีปัญหาเรื่องความรักปรึกษาพี่ได้นะ”

ยูมะอ่านข้อความจบ รู้เลยว่าเธอแอบดูเขากับยุยตั้งแต่ต้น หน้าเขาแดงแป๊ด

(เอาไงดีวะ)

จะสารภาพเรื่องความฝันกับความรู้สึกให้เนเน่ฟัง บอกตรงๆว่าโคตรของโคตรอาย

แต่ว่าด้วยสถานการณ์ในปัจจุบัน เขานึกอะไรไม่ออก หัวตื้อตันไปหมด มันต้องหันหน้าหาใครสักคนคุยอย่างจริงจังแล้ว และตอนนี้ก็ไม่เห็นแววว่าใครจะเป็นที่ปรึกษาความรักได้ดีที่สุดเท่าเนเน่

สุดท้ายยูมะกล้ำกลืนความเขินอายในใจ พิมพ์ตอบกลับไปว่า

“ถ้างั้นขอรบกวนด้วยครับ”

***

จบ CH8-1

อ่าน Zuttomo This Is the Memory Until the Girl Who Said “Please Be My Friend Forever,” Is No Longer My Friend CH8-2 ความหื่นจากจิตใต้สำนึก

ทั้งสองคนออกมาด้วยกันที่หลัง นั่งตรงม้านั่ง มีโต๊ะเล็กๆคั่นกลาง

 


ยูมะสารภาพเรื่องทั้งหมดให้เนเน่ฟัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความฝัน เรื่องความรู้สึกตัวเองที่เปลี่ยนไป และความรู้สึกว่ารักยุยตอนนี้เท่ากับทรยศยุย

เมื่อยูมะเล่าจบ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ

“ตายแล้ว จะละลายกับความหวาน น่ารักเกินไปทั้งคู่เลย  แบบนี้ค่าขนมยูมะคงไม่น่าจะพอเนอะ”

เนเน่กล่าว ยกสองมือแตะแก้มตัวเอง บิดตัวไปมาหน้าแดงด้วยความเขิน

“เพี้ยนไปแล้วรึไงฟะ เนเน่ “

 “ขอบคุณนะที่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง  สรุปว่าอยากได้ค่าขนมเท่าไรนิ”

” นี่เนเน่พูดเรื่องอะไรเนี่ย”

“รู้อย่างนี้พี่น่าจะเพิ่มเงินให้ไปนานละ พอคิดว่าเงินที่เพิ่มให้ ทั้งสองคนจะเอาไปใช้เดท เป็นปัจจัยให้ทั้งสองคนไปโชว์ความหวานแหววกันและกันให้โลกรู้ โอ้ยยย แค่คิดก็ปลื้มจนน้ำตาไหล พี่ต้องขยันหาเงินให้มากกว่านี้ซะแล้ว”

“ตูไม่ได้มาปรึกษาเรื่องเงินขาดมือนะเฟ้ย นี่หัวร้อนเรื่องความรักอยู่นะ”

“…..อ๊ะ โทษทีโทษที เข้าโลกส่วนตัวมากไปหน่อย  โอเค เดี๋ยวพี่ขอปรับเข้าโหมดจริงจังก่อน ครานี้เจอพี่ในโหมดจริงจังให้คำปรึกษา รับรองไม่ผิดหวัง”

 


สัส กุขอคำปรึกษาผิดคนรึเปล่าวะ แต่เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว มันก็ต้องขอให้ถึงที่สุดวะ

 


“ก็ตามที่ผมเล่านั่นแหละ สรุปว่าผมทำดีกับยุยเพราะแท้ที่จริงแล้วจิตใต้สำนึกผมมันหื่น มันแย่มากเลย”

“ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน คนรักกัน จะคิดเรื่องอย่างว่านี่ปกติสุดๆเลยนะ ยิ่งไปกว่านั้น ยูมะทำดีกับยุยก่อนหน้า ก็ทำด้วยจิตใจบริสุทธิ์แต่แรกอยู่แล้ว ที่แแย่น่ะคือความคิดยูมะตอนนี้ต่างหาก”

คำพูดเนเน่ตีเข้าแสกหน้ายูมะจังๆ  นึกไม่ถึงว่าเนเน่จะพูดว่าเขาขนาดนี้ เหมือนเขาเป็นไอ้โง่เลย ยูมะเลยตอบกลับไป

“แต่มันก็แย่จริง ถูกมั้ยล่ะ ยุยเข้ามาชิดใกล้สนิทสนมกับผมเพราะเชื่อว่าผมเป็นเพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้  แค่ผมสบตาเธอ ผมรู้ว่าเธอไว้ใจผมขนาดนั้นแหละแล้วดูสิ่งที่ผมสิ…”

“ถ้าวันนี้ยูคุงมาปรึกษาเพราะไปก่ออาชญากรรมทางเพศ พี่คงจะด่ายับไปแล้วล่ะ แต่ความจริงคือคนที่อ้อนและเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนตลอดคือยุยจังใช่มั้ยล่ะ เพราะฉะนั้นยูคุงไม่มีความจำเป็นต้องมานั่งพะวงว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดหรือทำเรื่องไม่ดีเลยสักนิดเดียว  ยูคุงเป็นเด็กผู้ชาย ถึงจะคิดเรื่อง18+กับยุยจัง แต่มันก็แค่ความคิด ไม่ได้ลงมือทำจริงซะหน่อย สบายใจได้แล้ว

ถ้าให้สรุปแบบฟันธงนะ ปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้แก้ข้อเดียว ทุกอย่างจบเลย คือยูมะเลิกคิดแง่ลบกับความรักแสนบริสุทธิ์ซะ”

“ให้เลิกคิดเหรอ ยากนะ…”

“ถ้าบอกว่ายาก งั้นถามกลับง่ายๆนะ ตอนนี้พี่กำลังจินตนาการยูคุงกับยุยจังทำเรื่อง18+  ยูคุงคิดว่าเธอจะแก้ปัญหาพี่ยังไงล่ะ”

เขร้ พี่เนเน่พูดได้ไม่อายปากตัวเองเลยเหรอฟะ นี่แกจิ้นขนาดนี้เลยเหรอ

 


เนเน่ถอนหายใจเฮือกหนึ่งกล่าวต่อ

“ยูคุงอยากจะทะนุถนอมและให้ความสำคัญกับยุยจัง เป็นรักบริสุทธิ์ที่ดีอยู่แล้ว อ้ งั้นพี่ให้คำแนะนำอีกอัน อันนี้ทำได้ปุ๊บ ทุกคนมีความสุขแฮปปี้เอนดิ้งทุกฝ่ายแน่”

“วิธีนั้นคือ?”

เนเน่ยิ้มกล่าวต่อ

“เรื่องหื่นน่ะ จะคิดก็คิดให้เต็มที่ แต่การกระทำคือต้องดูแลยุยให้ดีกว่าเดิม อ่อนโยนให้มากกว่าเดิม ทำแค่นี้ทุกอย่างจบเหมือนกัน”

“….มันจะดีเหรอครับ ไอ้ที่กังวลตอนนี้เพราะคิดแต่เรื่องหื่นนี่แหละ”

“ม่าม่า ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจความรู้สึกนะ เอางี้ ..ลองจินตนาการตามที่พี่บอกนะ ยุยจังเดินมาอ้อนใกล้ชิดตามปกติแต่ที่จริงแล้วในใจยุยจังมีจุดประสงค์ที่มาอ้อนเพราะอยากให้ยูคุงรักยุยจังสุดหัวใจ  เป็นไงบ้าง”

“ไม่ไหวนะ ยัยนั่นไม่ได้มีนิสัยแบบนั้น…”

“ลองทำดูก่อนน่า ยูคุงแค่พยายามคิดนิดเดียวพอว่ายุยจังอ้อนเพราะอยากให้ยูคุงรักตอบ “

พูดถึงขนาดนั้น ลองดูก็ได้วะ

โอเค ค่อยๆนึกภาพ เวลายุยอ้อนเราเป็นเพราะเธอพยายามอยากให้เราหลงรักเธอ

ถึงจะอายนิดหน่อย แต่ก็เริ่มจินตนาการได้ละ คิดซะว่ายุยมาอ้อนเรา ต้องตื่นเต้นเหมือนที่เรารู้สึกตอนนี้

 


“……..”

แค่จินตนาการ ก็รู้สึกเหมือนมีพลังทำลายล้างมหาศาลระเบิดอยู่ข้างในใจ หน้ายูมะแดงแป๊ด เนเน่เห็นสภาพยูมะเลยยิ้ม กล่าสต่อ

 


“เห็นมั้ยล่ะยูคุง ไอ้เรื่องหื่นมันไม่ใช่ประเด็นเลย เพราะจริงๆแล้วความหื่นน่ะ ถ้าเกิดจากความรักที่บริสุทธิ์และเกิดจากคนที่เราชอบ มันควรเป็นเรื่องที่น่าดีใจด้วยซ้ำ”

 


“แต..แต่ว่า…ผมชอบยุยนะ ให้รู้สึกดีใจกับความหื่นตัวเองที่มีต่อยุยผมว่ามันทะแม่ง…”

“ยุยจังเองบอกว่ารักยูมะที่สุดไม่ใช่เหรอ คิดว่าเรื่องนี้สมมติยุยรู้เข้า กล้าพูดมั้ยล่ะว่ายุยจังจะเกลียดยูมะแน่นอน”

“แต่ว่าที่เธอบอกว่ารัก ความหมายเธอมันคือรักแบบเพื่อนสนิทนะ มันคนละความหมายกับความรักของผมเลย”

“….จากมุมมองวงนอกที่พี่สังเกตนะ พี่ว่ายูจังคิดไปเอง”

“ห๊ะ?”

“อะแฮ่ม ไม่มีอะไร ช่างมันเถอะ อืม งั้นขอถามกลับละกัน ถ้ายูมะยังกังวลแบบนี้ คิดว่าจะสามารถมองยุยกลับไปเป็นเพื่อนแบบเก่าได้รึเปล่าล่ะ มันทำไม่ได้หรอก ถูกมั้ยล่ะ แล้วก็ถ้ายูมะไปสารภาพตามตรงว่าอยากอยู่ห่างจากยุยจังเพราะความหื่น คิดว่าเธอจะโกรธหรือเสียใจมั้ยล่ะ”

“อึ่ก…”

มันก็…จริง

อันนี้เข้าใจได้ อุตส่าสนับสนุนยุยให้เปลี่ยนแนวคิด อยากให้เธอรักตัวเองมากกว่านี้ แต่สุดท้ายถ้าเราถอยห่างจากเธอด้วยเรื่องนี้ เธอคงเสียใจมาก

 


และถ้าพูดจากใจ เราเองนี่แหละที่ไม่อยากห่างจากยุย อยากจะอยู่ด้วยกัน อยากจะทำกิจกรรมต่างๆร่วมกัน อยากจะให้ยุยรักเราในฐานะผุ้ชายคนหนึ่งสักวัน

 


(….เฮ้ย…เดี๋ยวนะ)

ไอ้ความรู้สึกอยากทำกิจกรรมร่วมกัน อยากจะให้เธอรักเรา ทำไมตอนนี้พอคิดอีกที รู้สึกว่ามันไม่ได้กังวลเรื่องหื่น เพราะความรู้สึกรักและอยากอยู่ด้วยกัน มันกลายเป็นปัจจัยหลักแทนไปแล้ว

 


“ยูคุงน่ะเอาแต่คิดแง่ลบกับความรักไง ทั้งที่จริงๆเรื่องมันง่ายและตรงไปตรงมามาก ยูคุงรักยุยจัง และยูคุงก็อยากให้ยุยจังรักยูคุงแบบที่ตัวเองรู้สึกด้วย อันนี้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องรักแบบเพื่อนหรือรักแบบเชิงชู้สาวนะ เพราะจริงๆยูคุงสามารถรักมันไปพร้อมกันได้ทั้งคู่นั่นแหละ”

 


พอฟังเนเน่จบ รู้สึกเหมือนเธอชี้ทางสว่าง

ตลอดที่ผ่านมา ผมขี้ดเส้นแบ่งกั้นความรักสองอันนี้ชัดเจน การที่แอบรักเพื่อนสนิทมันคือการหักหลังความรู้สึกของอีกฝ่าย

แต่ว่าถ้าคุณสามารถเปลี่ยนความรักจากเพื่อนสนิทไปเป็นแฟนกันได้ แค่จินตนาการ ความสุขในร่างกายก็ล้นเอ่อแล้ว

 


เนเน่หัวเราะเดินมาตบบ่ายูมะเป็นเชิงให้กำลังใจ

“เรื่องบางเรื่องอย่าไปคิดเยอะเกิน ยูคุงทำดีกับยุยจังเรื่อยๆก็พอ เชื่อเถอะว่าเดี๋ยวฉากแฮปปี้เอนดิ้งจะมาหาเองโดยไม่ทันตั้งตัวแน่ พยายามเข้านะหนุ่มน้อย”

ยูมะกลับมาไตร่ตรองความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง ต้องพูดได้ชัดๆว่าตอนนี้เป็นไงบ้าง

อย่างแรก โอเค เราหื่น สอง เราใจดีกับยุยเพราะอยากให้ยุยหลงรักเรา

แต่ว่าช่างแม่งเหอะ

หื่นส่วนหื่น เพราะเราก็อยากจะดูแลยุยอย่างสุดความสามารถ เราอยากจะทุ่มเททุกสิ่งเพื่อให้เธอมีความสุข  แล้วถ้าทำได้ขนาดนี้ วันหนึ่งเกิดยุยหลงรักเราขึ้นมาจริง ถึงตอนนั้นเราค่อยสารภาพรักกับเธอละกัน

 


แต่ว่ายูมะก็มีกฏที่ตัวเองตั้งขึ้นมาเพื่มอย่างนึง

ก่อนหน้านี้ ยุยสารภาพรักกับเรา เพราะอยากจะตอบแทน ครั้งก่อนเราปฏิเสธโชว์หล่อ แต่คราวนี้ถ้าเธอพูดอีกรอบ กูไม่เป็นคนดีแล้ว จะตอบรับเป็นแฟนกับเธอทันที ต่อให้ตอนนั้นความรู้สึกของเธอจะคิดกับเขาเป็นแค่เพื่อนสนิทอยู่ก็ตาม

 


แต่ก็นะ ถ้าจะเป็นแฟนกันจริง ต่างฝ่ายต่างต้องคิดเรื่องของอีกคน และดูจากนิสัยยุยคงไม่สารภาพรักแบบครั้งก่อนซ้ำสองแน่

เพราะฉะนั้น หากวันหนึ่งที่ต้องสารภาพรักจริง อย่างน้อยขอให้เขามั่นใจได้ก่อนว่า ยุยเปลี่ยนมุมมองเขาจากเพื่อนสนิท เป็น รักในฐานะหญิงชาย

ยูมะตัดสินใจแน่วแน่ว่าเขาจะไม่สารภาพรักกับเธอจนกว่าจะถึงวันนั้น

ตอนเสริม 8-3 ความรู้สึกเล็กๆที่เริ่มก่อตัว

(ยูมะยังไม่กลับมาสักที…)

ยุยยังคงนั่งหงอยรออยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อ 

เอาจริงๆ เธอไม่ได้โกรธยูมะเลย สิ่งที่เธอคิดมีแค่ว่า  จากเดิมที่เขาเป็นที่พึ่งพาคอยช่วยเหลือ แต่ตอนนี้  ยูมะเป็นทุกข์ใจมาก เธออยากจะช่วยบรรเทาความทุกข์นั้น

(แต่ก็นะ ปรึกษากับคุณเนเน่คงใช้เวลาสักพักแหละ)

จริงๆคือยุยมองตามยูมะที่วิ่งไปที่ห้องน้ำ เลยเห็นจังหวะที่ยูมะกับเนเน่เดินไปด้วยกันที่หลังร้านพอดี

เนเน่เป็นผู้ใหญ่ที่เก่งและฉลาด เธอต้องให้คำปรึกษาที่ดีและยูมะจะกลับมาร่าเริงเหมือนเก่าแน่

 

เธอพยายามจะคิดแบบนั้น แต่ว่า…

(ความรู้สึกปวดใจนี้มัน… อะไรกันนะ)

เป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ชัดเจน แต่รู้ว่าเป็นความรู้สึกที่น่ารังเกียจ  ยุยเอามือแนบอก

(เพราะเห็นยูมะกับเนเน่สนิทกันดี ชั้นเลยอิจฉาเขา..รึเปล่านะ)

คงจะเป็นอย่างที่คิดจริง ยุยพยักหน้ายอมรับกับตัวเอง

(ถ้าชั้นกับยูมะเป็นพี่น้องกันจริงคงดี ชั้นจะได้เล่นกับยูมะ ได้ทานอาหารร่วมกับยูมะ ได้อ้อนยูมะทุกวัน เผลอๆนานๆทีอาจจะได้นอนด้วยกันก็ได้…)

ยุยระบายลมหายใจออกมาเล็กน้อย

(เป็นอะไรของเรานะ ช่วงนี้เอาแต่คิดถึงเรื่องของยูมะตลอดเลย)

“ยุย ยังเปลี่ยนเสื้อไม่เสร็จเหรอ”

“กรี๊ด”

ยุยมัวแต่จมจ่ออยู่กับความคิดตัวเอง ไม่ทันรู้ตัวว่ายูมะมาและเปล่งเสียงเรียกตอนไหน เล่นเอาสะดุ้ง เธอรีบเลิกม่าน ออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อ

“ป..เปลี่ยนเสร็จแล้ว…อืม.. ใช้เวลานานเหมือนกันนะ”

“โทษที คุยกับเนเน่เพลินไปหน่อย”

ดูเหมือนว่ายูมะจะกลับมาเป็นปกติแล้ว คาดว่าเนเน่คงให้คำแนะนำดีๆแก่ยูมะแน่

ทั้งที่เป็นเรื่องที่ดีแท้ๆ แต่ทำไมใจชั้นถึงได้เจ็บแบบนี้

ถึงชั้นจะพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่ก็อยากให้ยูมะพึ่งพาชั้นสักหน่อย

ชั้นอยากจะเป็นพลังช่วยยูมะ อยากจะช่วยเขาบรรเทาทุกข์ยูมะ อยากจะได้รับคำชมจากเขา

(สำหรับชั้นแล้ว ยูมะคือเพื่อนคนสำคัญอันดับหนึ่ง แต่สำหรับยูมะ บางทีชั้นคงจะเป็นแค่หนึ่งในเพื่อนของเขาก็ได้)

ยุยคิดจบ รีบส่ายหัว  ความคิดนี้เป็นเรื่องที่ไม่ควรคิดออกมาเลย 

หลังจากนั้นทั้งสองคนเลือกเสื้อผ้าด้วยกัน

คราวนี้ ยูมะเมื่อกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมแล้ว เลยชมยุยว่าน่ารักไม่ขาดปาก  แถมบางครั้งเขาลูบหัวเธอใจกลางร้านด้วยซ้ำ

แต่ว่า…ชั้นรู้สึกว่า..มันไม่พอ

อีกเดี๋ยวก็จะเปิดเทอมแล้ว เวลาที่ได้ทำกิจกรรมร่วมกับยูมะคงน้องลง พอคิดแบบนี้ เธอยิ่งเกิดความรู้สึกอยากให้ยูมะลูบหัวต่อ

(ไม่เลย แค่นี้ก็ไม่พอกับสิ่งที่ชั้นต้องการ)

อยากให้เขากอดชั้นแน่นๆอีก อยากให้เขาลูบหัวชั้นมากกว่านี้อีก  อยากจะอ้อนเขาให้มากกว่านี้…

(ดูเหมือนว่ายูมะจะเกรงใจชั้น เพราะว่าชั้นเป็นผู้หญิง ทั้งที่จริงแล้วไม่ต้องเกรงใจเลยก็ได้…ชั้น…มีหลายอย่างที่.ชั้นอยากจะให้ยูมะทำมากเหลือเกิน)

 

ยุยเก็บซ่อนความรู้สึกนี้ไว้กับตัว

****

 

หลังจากทั้งสองคนซื้อของเสร็จ ยูมะก็พายุยมาส่งหน้าบ้านตามปกติ

“คือว่า…ยูมะ..วันนี้ขอบคุณมากนะ”

“ไม่เป็นไร วันนี้ชั้นก็สนุกมาก ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”

เธอฟังจบ โบกมือบ๊ายบายส่งยิ้มให้เขา แต่ว่า..ในใจยุยตอนนี้ ..รู้สึกเหงามาก..เธอยังรู้สึกว่าวันนี้ที่ได้ทำกิจกรรมร่วมกับยูมะยังไม่เติมเต็มความต้องการ เธออยากจะอยู่กับเขาด้วยกันมากกว่านี้

 

ยุยมองแผ่นหลังยูมะที่กำลังเดินไป คิดว่าเดี๋ยวต่อจากนี้ ยูมะคงกลับไปเจอเนเน่ที่รออยู่แมนชั่น ทั้งสองคนคุยกันและกินข้าวด้วยกันอย่างสนุกสนาน

จริงๆมันก็เป็นเรื่องปกติของพี่น้องครอบครัวทั่วไป แต่วันนี้ ความคิดเรื่องนี้ทำให้ยุยรู้สึกปวดใจ ยิ่งคิดมากเท่าไรยิ่งปวดใจมากเท่านั้น มันคือความอิจฉา และเธออยากจะอยู่ด้วยกันกับยูมะให้มากกว่านี้

ความรู้สึกนี้มัน…ห้ามไม่ได้แล้ว

“ยู…ยูมะรอเดี๋ยวก่อน”

พอรู้สึกตัว เธอรีบวิ่งตามยูมะ เข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง

“ยุย..เป็นอะไรเหรอ”

“เอ่อ..คือ..คือว่า..”

ยุยเงยหน้ามองยูมะที่กำลังมีท่าทีตกใจ เธอเงยหน้ามองและก้มหลบเขาทำแบบนี้ซ้ำไปมาพักหนึ่ง ก่อนตัดสินใจเอ่ยปาก

“วันนี้…สนใจนอนค้าง…ที่บ้านชั้นมั้ย”

****

จบตอนเสริม8-3

 

 

 

 

 

อ่าน Zuttomo This Is the Memory Until the Girl Who Said “Please Be My Friend Forever,” Is No Longer My Friend 『ずっと友達でいてね』と言っていた女友達が友達じゃなくなるまで CH17-3 แต่งงานและค้างคืน

(เนเน่เข้ามามาพูดอะไรแปลกๆทำกุเขวเลย)

ชิบหายละ งานหยาบสุดๆ

เจอคำพูดเนเน่ตะกี้เข้าไปเล่นเอาไม่กล้าสบตายุย

“ไม่เป็นไรใช่มั้ย”

ยูมะตัดสินใจกล่าวเพื่อทำลายบรรยากาศ

“ที่เนเน่พูดจาอะไรแปลกๆตะกี้อย่าเก็บไปคิดนะ  ชั้นไม่คิดอะไรเกินเลยแน่ ชั้นเห็นเธอเป็นเพื่อน เป็นเป็นน้องสาว ไม่ได้มองในฐานะเพศตรงข้ามนะ”

ทันทีที่ยูมะพูดจบ สีหน้ายุยเศร้าสร้อยขึ้นมาแว่บหนึ่ง ก่อนเธอจะปรับสีหน้าเป็นปกติส่งยิ้มให้อย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไร ชั้นเข้าใจ เล่นเกมต่อกันเถอะ”

“อ..อืม”

หลังจากนั้นทั้งคู่กลับมาเล่นเกมตามเดิม ผ่านไป1ชั่วโมงก็เคลียอีเว้นได้จบ

ยูมะกับยุยไฮทัชหลังเคลียร์จบ ดูแล้วก็ไม่มีอะไร

แต่ยูมะก็ยังคงแอบติดใจเรื่องสีหน้าเศร้าของยุยที่เห็นแว้บหนึ่งตะกี้

ทันที่บอกว่าไม่ได้มองเธอในฐานะเพศตรงข้าม สีหน้าเธอเศร้าทันที  หรือยุยให้อยากเรามองเธอในฐานะเพศตรงข้ามงั้นเหรอ  แต่เธอเป็นคนบอกให้เราเป็นแค่เพื่อนนี่หว่า

ขณะที่คิด เสียงโทรศัพท์ยุยดังขึ้้นมา

**สรุปรวดรัดนะครับ

คนโทรมาคืออาสึกะกับนาโกะ ตอนนี้ทั้งคุ่เล่นเกมแกรนด์เกทด้วยกัน เลยชวนยูมะกับยุยมาเล่นด้วย ก็จะโดนอาสึกะแซวนิดหน่อยว่าทั้งคุ่เล่นเข้าขากันดี เลยถามเพิ่มว่าหลังจากวันประชุมในร้านเนเน่  ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีใช่มั้ย ซึ่งยุยก็แบ่งรับแบ่งสู้ก่อนชวนให้เธอเล่นเกมกันต่อ

พอเล่นผ่านไปหลายชั่วโมง เริ่มล้ากันเลยแยกย้าย

“เฮ้ออออ เหนื่อยชะมัดยาด”

“ขอบคุณที่ช่วยนะ”

เล่นเกมนาน ตากับร่างกายล้ามาก ยุยเลยเป็นฝ่ายถามยูมะก่อน

“อืม…เน่ ยูมะ ชั้นขอนอนบนเตียงได้มั้ย”

“อืม ได้สิ”

ยุยลากสังขารเหนื่อยล้าไปนอนที่เตียงยูมะ ทันทีที่นอน จู่ๆเธอก็เด่งลุกมานั่งซะงั้น

“หือ เป็นอะไรนิ”

“ป..เปล่า.ไม่มีอะไร”

ยุยกล่าวจบ เหมือนเธอเพิ่งนึกออกว่าตอนนี้เธอกำลังนอนเตียงยูมะ ไม่ใช่เตียงบ้านตัวเอง จากที่นอนแผ่กางแขนขาตามสบาย เธอค่อยๆล้มตัวนอน เก็บแขนขาตัวลีบ

ทางยูมะเองก็เขินนิดๆที่ยุยกำลังนอนบนเตียง

“ตาล้าแบบนี้ต้องหาของอุ่นประคบ เดี๋ยวชั้นไปทำผ้าประคบก่อนแปบนะ”

ยูมะกล่าวจบ เดินออกมาจากห้องไปที่ครัว เอาผ้าขนหนูผืนเล็กอุ่นในน้ำร้อน

ยูมะอุ่นไปได้สักพัก ทำใจให้สงบ 

ตอนนี้สาวที่ชอบกำลังนอนอยู่ในห้องเราอยู่

เพียงแค่คิดเท่านี้ ความรู้สึก18+ก็เริ่มฟุ้งซ่านขึ้นมา

แต่ก็นะ ถึงฟุ้งซ่าน พอตั้งสติคิดอย่างรอบคอบ สุดท้ายยุยก็ยังคงคิดกับเขาแค่เพื่อนอยู่ดี

ถึงอย่างนั้น ยูมะก็ยังปรารถนาให้เธอคิดกับเขามากกว่านั้น 

เสียงกาน้ำร้อนดังเตือนว่า ถึงเวลาอุ่นครบกำหนดแล้ว  ยูมะหยิบผ้าขนหนู เดินกลับไปยังห้องตัวเอง

“….ยุย?”

ยุยนอนกอดหมอนข้างเขา เสียงลมหายใจสงบเป็นจังหวะบอกชัดเจนว่าเธอหลับสนิทไปแล้ว

(แล้วไหงถึงนอนกอดหมอนข้างเราด้วยนะ)

ตอนแรกยูมะกะจะปลุกยุย แต่คิดอีกที ปล่อยให้ยุยนอนต่อ ยังไงก็กะจะหยุดเล่นเกมสักแปบอยู่แล้ว

ยูมะขึ้นไปนอนบนเตียงตรงพื้นที่ที่ยังเหลือ หยิบผ้าขนหนูประคบตาความร้อนจากผ้าบรรเทาอาการล้าจากตาได้ดี

ระหว่างประคบตา ยูมะคิดว่า 

…ผู้หญิงที่เราชอบกำลังนอนบนเตียง… แค่ยื่นมือไปนิดเดียวก็แตะตัวเธอได้แล้ว ดูเธอตอนนี้แตะตรงไหนก็คงนุ่มนิ่มน่าสัมผัสไปหมด

….

(อยากลองแตะจังโว้ย) 

ความรุ้สึกนี้แว่บขึ้นมาในหัว ยูมะรีบส่ายหน้าขับไล่ความคิดนี้ แต่เสียงหัวใจยังคงเต้นแรง

ยุยยังคงนอนกอดหมอนข้างเขาหลับสนิทอย่างไร้การป้องกันตัว ราวกับมั่นใจว่าคนอยู่ข้างๆจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายเธอแน่นอน

ไอ้ความรู้สึกนี้มันทำร้ายจิตใจยูมะนิดหน่อย พอเห็นเธอในสภาพนี้มันทำให้เขารู้สึกว่า ทำไมตัวเองถึงคิดอกุศลซะงั้นทั้งที่ใจไม่อยากจะทำแท้ๆ

ตอนแรกยูมะกะจะปล่อยให้ยุยนอนต่อ แต่เจอความฟุ้งซ่านตัวเองเลยตัดสินใจปลุกยุย

“เฮ้่…ยุย ตื่นได้แล้ว”

“…อืม..”

ยุยค่อยๆสะลึมสะลือพักหนึ่ง ก่อนจะลืมตากว้าง เงยหน้ามองยูมะ

“อะเร๊ะ…ชั้นเผลอหลับไปเหรอ”

“อืม หลับสบายเลยล่ะ”

“อืม..ขอโทษนะ”

“ไม่ต้องขอโทษ ไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อย”

“วันนี้หมดแรงจริง อย่างว่า เมื่อคืนชั้นตื่นเต้นจัดจนนอนไม่หลับด้วย..”

ยุยลุกขึ้นมานั่งก่อนหาวหนึ่งที

ส่วนทางด้านยูมะ ที่เห็นยุยในสภาพปลอดโปร่งโล่งใจ ยิ่งรู้สึกกดดันตัวเองมากกว่าเก่า

“….นอนตามสบายมันก็ดีอยู่หรอก แต่อย่างน้อยอยากให้ระมัดระวังตัวบ้าง”

“เอ๋?”

“ชั้นเป็นผู้ชายนะ และที่นี่คือห้องชั้นด้วย ถ้าชั้นทำอะไรแปลกๆขึ้นมาเธอจะทำไง”

“ถ…ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นชั้นก็ไม่ปล่อยตัวขนาดนี้หรอก แถมยูมะไม่ทำอะไรแปลกๆอยู่แล้วไม่ใช่เหรอไ

ยุยพูดจบ ยูมะฟังแล้วยิ่งหน้าแห้งหนักกว่าเก่า

ยุยมีสีหน้าสงสัย 

“ยูมะเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ได้เห็นชั้นในฐานะเพศตรงข้ามนี่นา”

“เอ่อ…เรื่องนั้นมันก็….”

ยูมะอึกอักอยู่พักหนึ่ง ในห้องเกิดความเงียบพักใหญ่ สุดท้ายยูมะกล่าวว่า

“….ชั้นขอโทษนะที่โกหกเธอ”

“เอ๋?”

“ที่ชั้นบอกว่าไม่ได้มองเธอในฐานะเพศตรงข้ามน่ะเป็นเพราะอยากทำลายบรรยากาศจากคำพูดเนเน่เฉยๆเลยโกหกเธอ ….ความจริงแล้ว …..คือว่า….ชั้นก็เป็นผู้ชายทั้งแท่งนะ …พอเห็นเธอนอนในสภาพนั้นแล้ว…รู้สึกลำบากใจน่ะ”

“………”

ยุยฟังจบรีบล้มตัวนอน เอาหน้าซูกหมอนข้างอีกรอบ  เธอกอดหมอนราวกับว่าจะใช้หมอนข้างปิดบังรูปร่างตัวเอง สีหน้าเธอเขินอาย

“….ชั้นขอโทษนะที่โกหก”

“ม..ม…ไม่เป็นไร ยูมะเป็นผู้ชาย จะคิดแบบนั้นมันก็ไม่แปลก..แล้วก็…”

ยุยเบี่ยงหน้าออกจากหมอนข้างเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้าบางส่วนเธอ สายตาเธอมองไปที่ยูมะ

“ถ้ายูมะเป็นคนมองและคิดแบบนั้นจริง..ชั้นก็ไม่รังเกียจนะ”

ยุยพูดจบ กดใบหน้าที่เผยบางส่วนตะกี้ซุกหมอนข้างอีกทีเพราะความเขิน

ยูมะเองก็เขินหน้าแดงกับคำพูดยุย เสหน้าไปมองอีกทางแทน

“เธอ..คิดแบบนั้นจริงๆนะ”

*****

จบ CH17 

อ่าน Zuttomo This Is the Memory Until the Girl Who Said “Please Be My Friend Forever,” Is No Longer My Friend 『ずっと友達でいてね』と言っていた女友達が友達じゃなくなるまで CH18-1 ความหวานชั่วคราวที่ชวนใจเต้น

“จะว่าไปข้าวเย็นวันนี้จะกินอะไรเหรอ ถ้ายูมะไม่ว่าอะไร ให้ชั้นเป็นคนทำอาหารให้เอามั้ย”

ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืด ยุยเลยถามถึงเมนูอาหาร

“เห็นเนเน่บอกว่ามีวัตถุดิบทำแกงกระหรี่พอกินได้สองคนอยู่ในตู้เย็นนะ”

“แกงกระหรี่ใช่มั้ย เข้าใจละ”

“โทษทีนะที่เหลือแต่ของง่อยๆแค่นี้”

“ของง่อยๆ?”

“แกงกะหรี่มันวัตถุดิบพื้นๆไง ถึุงใครทำรสชาติก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอยู่ดี”

มันเป็นความรู้สึกเสียดายที่ยุยที่มีฝีมือทำอาหาร  จะทำแค่ของพื้นๆอย่างแกงกระหรี่

“ยูมะพูดซะขนาดนี้แปลว่าชอบรสมือชั้นใช่มั้ยล่ะ”

“ม่า ก็มันอร่อยจริงอะนะ”

“ฮะฮะ ตอนชั้นทำข้าวกล่องให้เธอก็แอบกังวลว่าปรุงรสจัดหนักมากไปรึเปล่า แต่พอเธอบอกว่าชอบและทานอย่างเอร็ดอร่อย ชั้นก็ดีใจมากๆเลย”

“ก็ขอบคุณที่ทำข้าวกล่องให้นะครับ”

“ไม่ต้องใส่ใจจ้า แค่เห็นยูมะทานอย่างเอร็ดอร่อยชั้นก็มีความสุขมาก ถ้ายูมะเป็นคนทานล่ะก็ จะทำให้เธอทานทุกวันวันละสามมื้อเลยก็ไม่มีปัญห……”

จู่ๆยุยก็หยุดพูดกระทันหัน  เพราะเขินกับคำพูดของตัวเอง

“เป็นอะไรเหรอ”

“ม..ไม่มีอะไร…ถ้างั้นชั้นขอไปห้องครัว ดุวัตถุดิบในตู้เย็นหน่อยนะไ

“อืม”

พอเปิดตู้เย็นดู พบว่ามีแค่วัตถุดิบทำแกงกะหรี่พื้นฐาน ไข่ น้ำผลไม้ แล้วก็เหล้ากระป๋องของเนเน่

“ของไม่น่าจะพอนะ ให้ไปซื้อที่ซูเปอร์ข้างๆมั้ย”

“ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร”

ยุยมองวัตถุดิบในตู้เย็น สีหน้าครุ่นคิดจริงจังก่อนจะเอ่ยว่า

“เมนูมื้อนี้ชั้นว่าจะทำออมไรซ์แกงกระหรี่นะ”

“ออมไรซ์แกงกระหรี่?”

“อืม รู้จักเมนูนี้ใช่มั้ย”

“เคยเห็นในทีวีแล้วก็เคยไปกินที่ร้านอาหาร  นี่เธอทำออมไรซ์กินในบ้านได้ด้วยเหรอ “

“ได้สิ มีวัตถุดิบพอจะทำได้ไม่ยากเลย”

“จริงเหรอ สกิลทำอาหารของเธอกับรสชาติของมันต้องเทพสุดๆเลยนะนั่น”

“แฮะแฮะ ชั้นคิดว่าต้องมีสักวันที่ชั้นจะทำอาหารให้ยูมะทานเลยฝึกฝนไว้ล่วงหน้าน่ะ”

“…….”

ในใจยูมะคิดว่า (ถ้าฝึกและทำถึงขนาดนั้น บางทีเธออาจจะคิดกับเราในฐานะเพศตรงข้ามแล้วก็ได้มั้ง) 

****

จบCH18-1

สรุป

และท้ายที่สุดนี้ สมัคร สล็อต XO เว็บตรง ไม่ผ่านเอเย่นต์ เล่นเกมสล็อตออนไลน์โบนัสอัพแตกง่าย พร้อมให้บริการระบบเดิมพันที่ดีที่สุด เดิมพันสามารถเล่นเกมได้เงินจริง ได้บนมือถือได้ทุกรุ่น ใช้เพียงแค่อินเทอร์เน็ตในการเชื่อมต่อสัญญาณ ไม่ว่าผู้เดิมพันอยู่ที่ไหนก็สามารถเล่นเกม สล็อต XO เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2021 ได้เงินจริงเข้ากระเป๋าได้อย่างง่ายดาย

Share this

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
สันทนาการ
สำหรับผู้ต้องการอ่านนิยายได้เงินล่าสุด ตามมาจากเฟส kurakon
อ่านก่อนใคร
4.9/5 - (10 votes)