บาคาร่า

บาคาร่าออนไลน์ สูตร โกง บาคาร่าทดลอง เจ้าแรกของไทย สมัครฟรี

Sexy baccarat บาคาร่าออนไลน์ ได้เงินจริง ไม่โกง 

บาคาร่าออนไลน์ คือ การเล่นพนันไพ่บาคาร่าผ่านช่องทางออนไลน์ด้วยอินเตอร์เน็ต อาจจะเล่นผ่านทางมือถือ แท็ปเล็ต หรือ หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ได้ ใช้การลงทุนไม่มาก สนุกไม่ต่างกับไปเล่นหน้าบ่อนเอง

เล่นบาคาร่า ลงทุนน้อย ได้ผลตอบแทนเกินคุ้ม ใครที่กำลังมองหารายได้เสริม ช่องทางหาเงินเพิ่มอยู่ละก็ไม่ควรพลาดที่จะมาร่วมทุนกับเรา 

สุดยอดเกมที่เล่นง่าย ได้เงินจริง ลงทุนแบบไม่มีขั้นต่ำ รับเงินแบบเต็มเม็ด ไม่มีกั้ก 

การันตีความปลอดภัย และยังมีสิทธิ์ลุ้นรับรางวัล และโบนัส พร้อมแจ็คพอตแตกทุกวัน วันละหลายรางวัล กับบาคๅร่าออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุด ปลอดภัยได้เงินจริง

สารบัญ

เล่นพนันออนไลน์ ฝากถอนฉับไว ดูคลิปจบ20วินาที ทำเป็นทันที

มาทำความรู้จักกับ บาคาร่า กันเถอะ

 

บาคาร่า (Baccarat, Baccara) หรือหลายคนอาจจะคุ้นชินกับคำว่าการพนันของคนชั้นสูงเท่านั้น

 เพราะ บาคาร่า ออนไลน์ เป็นการพนันชนิดหนึ่งที่มีการเปิดไพ่ โดยมีคนแจกไพ่หรือดีลเลอร์ ทำการแจกไพ่ให้กับผู้เล่นบนกระดานสำหรับเล่นบาคาร่าโดยเฉพาะ 

ภายในห้องที่ปิดเงียบประดับด้วยม่านกำมะหยี่ มีเก้าอี้แบบพรีเมี่ยมสำหรับให้ผู้เล่นนั่ง 

นั่นเป็นภาพที่หลายคนจดจำและเข้าใจว่าบาคาร่านั้นเป็นการพนันของคนชั้นสูง หรือกลุ่มคนที่มีเงินหนา

วิธีเล่นก็ง่ายมาก เหมือนไพ่ป๊อก แจก ไพ่ 2 ใบ แล้วดูเลข แบบเดียวกับไพ่ป๊อกเลยคือ j q k นับเป็น 0   ใครได้ 9 แต้ม ที่เป็นไพ่ใหญ่สุดก็การันตี คนนั้นชนะ คุณแค่เลือกฝั่งว่าใครแต้มเยอะกว่า มันจะมีสองฝั่งคือ ฝั่ง player ผู้เล่น  หรือ ฝั่ง banker เจ้ามือ  

บาคาร่าออนไลน์ ได้เงินจริง ดีอย่างไร

แน่นอนว่า บาคาร่าออนไลน์ ได้เงินจริง อาจมีความแตกต่างกันกับการเล่นบาคาร่าสดแบบต้องไปนั่งเล่นเอง 

เพราะบาคๅร่าออนไลน์ เมื่อท่านมาร่วมเล่นกับเราไม่ต้อมีเงินมากท่านก็สามารถลงทุนและหาเงินเพิ่มได้อย่างง่ายดาย 

มีเงินเพียง 10 บาทท่านก็สามารถร่วมเล่นได้ ฝาก ถอน สบายผ่านธนาคารหรือทรูวอลเลท ที่สำคัญ บาคๅร่าออนไลน์ยังสามารถหาเงินได้ง่ายๆ 

เล่นได้ในเว็บพนันออนไลน์ทุกที่ทุกเวลาท่านต้องการ เล่น baccarat online thailand ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปเล่นให้เหนื่อย

บาคาร่าออนไลน์ 2

เล่นกับเว็บตรง เรามั่นใจ ปลอดภัย ได้เงินจริง

 

เราคือเว็บบาคาร่าออนไลน์ที่ใหญ่ เป็นเว็บ bacara online และปลอดภัยที่สุด เว็บบาคาร่ๅออนไลน์อันดับ 1 เจ้าของเดียวกับ NAZA789 

และเว็บของเรามีใบอนุญาตและใบรับรองในการเล่นอย่างถูกต้องออกโดยหน่วยงานกำกับและดูแลระดับมืออาชีพ มั่นใจในความปลอดภัย การันตีว่าได้เงินจริงแน่นอน ไม่มีโกง

ทั้งนี้ทุกการเล่นเรายังกฏกติกาที่ถูกต้อง ชัดเจนและมีระเบียบมาตรฐานทั้งทางเทคนิคและทางกฎหมายให้กับผู้เล่น  มา play baccarat กับเราสิ ไม่ผิดหวังแน่นอน

ความน่าสนใจเมื่อเล่นกับเว็บพนันออนไลน์ไม่ผ่านเอเย่นต์rocket789

 

เว็บบๅคาร่าออนไลน์ของเราเป็นเว็บพนันอันดับ 1 มีใบอนุญาตในการเล่นทุกรายการ เราเปิดให้บริการค่ายเกมทั้ง  ของ SA GAMING, DG หรือ Dream Gaming, AG หรือ Asia Gaming บาคาร่า 

อีกทั้งยังมีเกมส์และการถ่ายทอดสดต่างๆให้รับชมแบบจุใจ 

ทั้งนี้เว็บuาคาร่าออนไลน์ของเรายังผ่านการตรวจสอบซอร์ฟแวร์ GLI ห้องปฏิบัติการออกใบรับรองอิสระด้านเว็บไซต์เล่นบาคาร่าไม่ผ่านตัวกลางหรือเอเย่นใดๆทั้งสิ้น 

และเว็บuาคาร่าออนไลน์ของเรายังเป็นเว็บพนันที่มีการแจกรางวัล และแจ๊คพอตแตกบ่อยที่สุด นอกจากได้เงินจริงแล้ว ยังได้ลุ้นรางวัลอีกด้วย

สนใจดูสูตรบาคาร่าเพื่อพิชิตเจ้ามือต้องดูอันนี้เลย  บาคาร่า sexy baccarat พร้อม สูตรโกง สมัครฟรี ไม่มีขั้นต่ำ

โปรโมชั่นดีๆ ที่น่าสนใจ

 

เรามีโปรโมชั่นดีๆมานำเสนอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของโบนัสเพิ่มจากยอดฝาก หรือ แก้วทำความเย็น หรือ เสื้อฟุตบอล และทางเรามีสุ่มแจกเครดิตฟรีให้ อยากเล่นเกมอื่น เว็บเราคือเว็บ online gambling พร้อมบริการหมด ไม่ว่าจะเป็น  ไฮโล รูเล็ต บาคาร่า sa wm casino

โปรโมชั่นยิ่งเติมมาก ยิ่งมีสิทธิ์ลุ้นรางวัลมาก

 

นอกจากโปรโมชั่นดีๆที่เราได้กล่าวไปข้างต้นแล้ว เราเปิด casino games มากมายหลายชนิด เรายังมีรางวัลอีกมากมายให้ลุ้นแบบรัวๆ แจกจริงจ่ายจริงกติกาเพียงเติมเงินยอดขั้นต่ำ 100 บาท ได้รับสิทธิ์ลุ้นรับของรางวัล 1 สิทธิ์ 

ไม่ว่าจะเป็นสร้อยคอทองคำ เงินสด รถจักยายนต์ เป็นต้น โปรนี้ยิ่งเติมมากยิ่งมีสิทธิ์ลุ้นรับรางวัลมาก (โปรโมชั่นนี้จะสุ่มแจกเฉพาะช่วงเวลา ขึ้นอยู่กับการประกาศจากเว็บเรา)

 

เกมบาคาร่าเรามีหลายค่าย เช่น งานจากค่าย pretty gaming  หากพูดถึง online casinos ยังไงก็ต้องมีเกมนี้เป็นส่วนประกอบดึงดูดผู้เล่นแน่นอน

ที่ปรึกษาดีๆ พร้อมคำแนะนำในการเล่น

 

เว็บuาคาร่าออนไลน์ของเราดูแลเอาใจใส่ผู้เล่นทุกราย เพราะมีแอดมี call center ประจำอยู่ตลอด 24 ชั่วโมง คอยให้คำปรึกษาปัญหาด้านต่างๆพร้อมคำแนะนำในการเล่น baccarat game

ทั้งนี้เรายังมีสูตรในการเล่นบาคาร่าต่างๆมาแจกผู้เล่นตลอด รับรองว่าแม่นจริง ไม่จกตา 

สำหรับใครที่ยังลังเล หรือหาช่องทางรวยอยู่ละก็อย่าพลาดที่จะมาร่วมเล่น และรวยไปพร้อมกับเรา

บอกเลยว่า เราแจกจริง จ่ายจริง มาแบบ real money ไม่มีเฟค ไม่มีโกง เพียงแค่มีอุปกรณ์ที่สามารถเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตได้

เพียงแค่มีของเท่านี้ ท่านก็มีสิทธิ์เป็นเศรษฐีหน้าใหม่ของเมืองไทย อย่ารอช้าที่จะมาร่วมสนุกไปกับเรา

เริ่มเล่นด้วยความง่ายๆ ไม่ยุ่งยาก

 

ใครที่มองหาช่องทางรวยเงินแสน อยากได้ สูตรโกงบาคาร่า หารายได้เสริมอีกทางมาฟังทางนี้เพียงมีมือถือ โน๊ตบุ๊ค คอมพิวเตอร์ แทปเลทที่มาสารถเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตได้ 

เท่านี้ท่านก็สามารถมาร่วมเล่นบาคาร่าง่ายๆกับเราได้แล้ว นอกจากนี้ไม่ต้องกังวลว่าต้องมีเงินมากมายถึงจะสามารถเล่นได้ มีเงิน 1 บาท ก็ลุ้นสล็อตได้ หรือ  ขอมีเงินแค่ 100 บาทก็สามารถมาร่วมหาเงินและกำไรงามๆเพิ่มได้แล้ว  หรือจะเล่น บา คา ร่า ขำๆตาละ 10 บาท ก็ไม่มีใครห้าม

เพราะเราเป็นเว็บuาคาร่าออนไลน์ที่มีความน่าเชื่อถือ การันตีโดยผู้เล่นมากกว่า 30,00 คนต่อวัน เล่นจริง รับเงินจริง ไม่มีโกง ไม่มีหัก รับทุกบาททุกสตางค์เน้นๆ

ก่อนอื่นจะสอนวิธีเล่นแบบง่ายๆว่า คุณรู้จักไพ่ป๊อกเด้งมั้ย คุณเป็นบุคคลที่สาม ดูสองคนจั่วไพ่ตีกันระหว่างผู้เล่นกับเจ้ามือ

 

k q j มีค่าเท่ากับ 0 แต้ม

ขั้นตอน การสมัคร sexy Baccrat Rocket789

ในเมื่อตอนนี้คุณรู้ สูตรโกง เล่นเกมให้ได้เงินจริง กับ เว็บพนันออนไลน์ ที่มีค่าความน่าเชื่อสูง ไม่เบี้ยวเงิน ไม่มีลูกเล่นถ่ายทอดสดแล้วเห็นไพ่ดีมีคนแทงเยอะแล้วเปลี่ยนหน้าไพ่ดื้อๆ ก็อยู่ที่คุณแล้วจะเลือกเดินเส้นทางนี้หรือไม่

สมัครเล่น Baccarat กับ rocket789 มีขั้นตอนง่ายมากๆ เพียงกรอกรายละเอียดแค่ 3 วิธีดังต่อไปนี้

1.กดปุ่มสมัครสมาชิกตามที่เห็น หรือคลิกที่นี่

2.ทักแชทหาพนักงานมืออาชีพ พร้อมเซอวิซคุณ24 ชม. ตอบคำถามเร็วด้วยมืออาชีพที่มีประสบการณ์มากกว่า 10ปี

3.ฝากเงินตามบัญชีที่แอดมินบอก เจ้าหน้าที่ส่งลิ้งช่องทางเล่นBaccarat หรือจะเข้าเล่นเองก็ทำได้ตามต้องการ

**แหล่งข้อมูลอ้างอิงต่างชาติ minhngoc.net.vn

***แหล่งข้อมูลอ้างอิงไทย fictionlog.co

เรามีเกมและสูตรต่างๆอีกเพียบ สนใจคลิกเลย

อ่าน Otonari Asobi 迷子になっていた幼女を助けたら、お隣に住む美少女留学生が家に遊びに来るようになった件について แปลไทย ch4-5 สิ่งโปรดปรานของเธอ

 
อารมณ์น้อง มันเป็นเรื่องที่เห็นได้นานๆทีตามห้างสรรพสินค้า ที่มีเด็กลงไปงอแงกับพื้นเมื่อขอพ่อแม่ซื้อของเล่นแต่เขาไม่ซื้อให้ อารมณ์โกรธเอมม่าก็แบบเดียวกับเด็กพวกนั้นแหละ ถึงเด็กจะโกรธพ่อแม่ที่ไม่ซื้อของให้ แต่บอกว่าเด็กไม่รักพ่อแม่เหรอ ก็ไม่ใช่
 
ปัญหาคือผมไม่รู้จะอธิบายยังไงให้ชาร์ล็อตเข้าใจในแนวคิดตรงนี้
 
“ผมเองที่เพื่งจะได้รู้จักพวกคุณชาร์ล็อต พูดแล้วอาจจะฟังดูไม่น่าเชื่อถือ แต่ในสายตาผม คุณชาร์ล็อตกับเอมม่ามีสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นมากนะครับ”
 
ผมเลือกใช้คำพูดที่มองว่าผู้ฟังรับสารที่ผมกล่าวแล้วน่าจะสบายใจ
 
“แล้วก็เมื่อไม่นานนี้ เอมม่าก็เป็นคนบอกจากปากตัวเองว่า คุณชาร์ล็อตเป็นพี่สาวที่ใจดี หนูรักพี่ชาร์ล็อตที่สุดด้วยครับ”
 
 
“เอมม่าพูดแบบนั้นเลยเหรอ…..”
 
แววตาชาร์ล็อตตื้นตัน ผมกับเธอมองไปที่เอมม่าที่ตอนนี้หลับสนิทจนไม่รู้ว่ามีสายตาคนสองคนมองเธออยู่ ใบหน้าเอมม่าหลับพร้อมรอยยิ้ม ดูภายนอกปราดเดียวก็มองได้ว่าเธอหลับอย่างมีความสุขมาก
 
 
“อาโอยางิคุง”
“ครับ?”
“อาโอยางิคุงนี่เป็นคนที่น่าพิศวงดีนะคะ”
“หือ?”
ผมงงสิ สรุปนี่คำชมหรือด่าก็ไม่รู้
 
“ที่ผมพูดมีตรงไหนแปลกรึเปล่าครับ”
“เปล่า ไม่มีจ๊ะ”
ผมถามแบบมึนๆไปก่อน ส่วนชาร์ล็อตฟังคำตอบผมจบ ตอบกลับพร้อมส่ายศีรษะ จากนั้นเธอยกมือขวาทาบอก พร้อมส่งรอยยิ้มอบอุ่น
 
“การที่ชั้นได้คุยกับอาโอยางิคุง ชั้นรู้สึกผ่อนคลายสบายใจ และเธอเป็นคนที่เข้าใจในตัวเอมม่าเป็นอย่างดีด้วย”
ด้วยรอยยิ้มและคำชมของชาร์ล็อต ทำให้ผมหัวใจเต้นแทบกระดนออกจากปาก
 
“พูดตามตรงว่าชั้นไม่ถนัดในการรับมือเรื่องผู้ชาย บางคนมีแววตาที่น่ากลัว แต่อาโอยางิคุงแตกต่างออกไป แววตาเธอเต็มไปด้วยความอ้่อนโยน เพียงแค่มีเธออยู่เคียงข้าง ชั้นก็รู้สึกสบายใจแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ที่ชั้นบอกว่าอาโอยางิคุงเป็นคนน่าพิศวงคือเรื่องนี้แหละ ไม่รู้ชั้นพูดอะไรลงไปเนอะ ฮะฮะ”
 
ชาร์ล็อตหัวเราะกลบเกลื่อนความเขิน ใช้มือเสยทัดผมไปด้านข้าง
 
ผมคิดว่าเธอนี่ขี้โกงชะมัด เธอชมมาแต่ละทีนี่ผมไม่รู้จะตอบกลับยังไงให้คุ้มเลย
“ผมดีใจนะครับที่คุณชาร์ล็อตกล่าวชมผมถึงขนาดนี้”
“งั้นเหรอจ๊ะ เธอดีใจชั้นก็พอใจแล้วจ๊ะ”
 
สุดท้ายพวกผมสองคนเขินกันเองทั้งคู่ ต่างต่างเงียบไม่พูดไม่จาเดินเล่นไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมาย แต่ว่าด้วยบรรยากาศพาไปหรืออะไรก็ตาม ระยะห่างของทั้งสองคนลดลงจนเดินเคียงข้างกันจนไหล่แทบชนไหล่อยู่แล้ว ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มเดินเข้าหาอีกฝั่งก่อน ภายในใจผมคิดว่า ไม่พูดจาเดินกันไปเงียบๆแบบนี้ มันก็ออกจะน่าเสียดายไปสักหน่อย
 
“คือว่า ปกติคุณชาร์ล็อตชอบอะไรบ้างครับ”
แม้ผมอยากจะพูดทำลายความเงียบ แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะใช้คำไหนดี เลยเลือกถามเรื่องบ้านๆเลยละกัน ออกจะเป็นคำถามเรียบง่าย แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมอยากจะรู้ด้วย ผมคิดว่าคำถามนี้ก็ไม่ได้เป็นคำถามที่แย่นะ
 
“ของที่ชอบเหรอจ๊ะ ขอคิดก่อนนะ”
 
แม้ว่าจะเป็นคำถามง่าย จะตอบปัดๆก็ไม่ยาก แต่เธอก็เริ่มต้นคิดอย่างจริงจังใช้นิ้วแตะปาก
 
แสงจันทร์ที่สาดส่องทับเรือนร่างเธอในตอนนี้ช่างงดงาม แค่มองเธอผมก็ตกหลุมรักแล้ว
 
“คิดว่าสิ่งที่ชอบเป็นมังงะจ๊ะ”
 
“หือ หมายถึงยังไงรึครับ
“ชั้นชอบมังงะที่สุดจ๊ะแล้วก็มีเก็บสะสมอนิเมะด้วย”
 
ไม่น่าเชื่อว่า คนที่บรรยากาศมีออร่าความเป็นเจ้าหญิงสูงศักดิ์แบบเธอจะชอบของแบบนี้ แต่ก็นะ เรื่องความชอบมันไม่มีข้อห้ามสักหน่อย
 
“อ้อ แล้วก็ชอบคนคอสเพลย์ด้วยจ๊ะ”
“เอ๋”
คนคอสเพลย์เหรอ อย่าบอกนะว่าเธอเคยทำด้วย
 
“ชั้นคิดว่าคนคอสเพลย์นี่เป็นอะไรที่สุดยอดมากเลยนะจ๊ะ คนที่ทำให้ตัวละครอนิเมะมาปรากฏบนโลกจริงนี่มันดีมาก ชั้นเองสักวันก็คิดอยากจะคอสเพลย์ดูสักครั้งเหมือนกัน”
 
 
 
โอเค ชัดเจนครับ คุณชาร์ล็อตนี่โอตาคุตัวแม่เลยนี่หว่า
 
แต่ก็นะ ถ้าสวยระดับคุณชาร์ล็อตคอสเพลย์นี่ ผมก็อยากเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง
 
“ที่ชั้นได้มาอาศํยที่ญี่ปุ่นนี่ชั้นดีใจมากจ๊ะ เพราะว่าที่นี่มีมังงะที่ชั้นชอบเต็มไปหมด อนิเมะก็มีคุณภาพสูง คนคอสเพลย์ก็มีให้เห็นทั่วไปด้วย”
“งั้นเหรอครับ”
“ชั้นอ่านมังงะเยอะมาก เลยเรียนรู้และได้คำศํพท์มาจากมังงะพอสมควร
แล้วก็อยากดูอนิเมะเข้าใจ ชั้นเลยพยายามเรียนภาษาญี่ปุ่นให้ถึงขั้นระดับสื่อสารคนอื่นได้จ๊ะ”
 
“งี้นี่เอง”
 
“แล้วก็ที่ญี่ปุ่นมีเมืองชื่ออากิฮาบาระ ได้ยินว่าเป็นเมืองที่มีคนคอสเพลย์เต็มไปหมด ชั้นเองคิดว่าในชีวิตชั้นอยากไปเดินดูเมืองนี้สักครั้งด้วยจ๊ะ”
“…ฮะฮะ”
พอคุณชาร์ล็อตเริ่มคุยเรื่องอนิเมะ มังงะ คอสเพลย์ เธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวาจริงๆ แถมคุยไม่หยุดด้วยนะ แน่นอนว่าเธอจะคุยก็เต็มที่เลย ระหว่างคุยผมก็แอบมองหน้าเธอ ความมีชีวิตชีวาของเธอเปล่งประกายมีเสน่จริงๆ

อ่าน Zuttomo This Is the Memory Until the Girl Who Said “Please Be My Friend Forever,” Is No Longer My Friend 『ずっと友達でいてね』と言っていた女友達が友達じゃなくなるまで CH9-2 ค้างคืนและฟ้าผ่า

การเอาหน้าตัวเองหนุนต้นขาสาวที่ชอบ สัมผัสความเด้งดึ๋ง ความอบอุ่น และกลิ่นหอมหวานๆตรงนั้นแบบแนบชิด ความรู้สึกที่ว่าสาวเจ้าไม่ระมัดระวัง ปล่อยให้นนอนเพราะความเชื่อใจ มันช่างทะลวงใจยิ่งนัก

 

“ย…ยุย..ด…เดี๋ยวก่อน”

“อย่ายุกยิกไปมาสิ ม้นอันตรายนะ”

ยุยกล่าวด้วยน้ำเสียงดุ เอาไม้แคะหูแหย่รูหูยูมะ

“เจี๊ยก”

ยูมะหลุดปากเสียงประหลาดออกมา

“ข..ขอโทษนะ เจ็บเหรอ”

“ป..เปล่า ไม่ได้เจ็บหรอก”

“งั้นเหรอ งั้นชั้นปั้นต่อเลยนะ”

“ด..เดี๋ยว…”

ไอ้การนอนหนุนตักและให้สาวปั่นหูให้นี่  ในมังงะเคยอ่านบ่อยอยู่ แต่พอมาโดนเองนี่ก็เริ่มเข้าใจฟีลละ 

ความรู้สึกขัดแย้งในตัวเองที่มานอนหนุนขายุย กับความรู้สึกจั๊กจี้ข้างในหู นี่มันยากจะบรรยายเป็นคำพูด

เอาเหอะ ไหนๆก็มาถึงขั้นนี้ก็ได้แค่ทำตัวตามสบาย ปล่อยวางความขัดแย้งในใจ รับฟีลลิ่งปั่นหูเพลินๆจากยุยก็พอ

“ยูมะ รู้สึกดีมั้ย”

“…..อย่างเริ่ด”

ถ้าให้ฟันธงโชะไปเลยว่าถูกยุยปั่นหูให้มันรู้สึกดีหรือแย่ ตอบได้เต็มๆเลยว่ารู้สึกดี  แต่ไอ้การหนุนตักและได้กลิ่นหอมๆจากตรงนั้น มันก้ขัดแย้งบางจุดเหมือนตกนรกทั้งเป็นนิดๆ

ในขณะที่ยุยไม่ได้รู้เรื่องราวเลยว่ายูมะกำลังปั่นป่วนขนาดไหน เธอกล่าว “ดีจังเลย” พร้อมเผยรอยยิ้มอย่างดีใจ

“คือว่านะ..ยุย”

“หือ มีอะไรเหรอ”

“นายรู้ใช่มั้ยว่าชั้นเป็นผู้ชาย”

“อืม แน่นอนอยู่แ่ล้ว”

“คือว่า ถามเองมันก็อายอยู่หรอก แต่ว่า เธอไม่รู้สึุกอายบ้างเหรอ ผู้หญิงธรรมดาถ้ามาปั่นหูโดยให้ผุ้ชายนอนหนุนต้นขาน่าจะอายนะ”

“…พูดตามตรง..อายสิ”

“แล้วทำไมถึงเลือกปั่นหูให้ชั้นล่ะ”

“ก็เพราะว่า…ชั้นชอบยูมะที่สุดไง”

ยุยส่งยิ้มเขินแต่คำพูดเธอที่บอกว่าชอบยูมะไม่มีความลังเลในน้ำเสียงเลย

“บางทีนะ ชั้นน่ะอาจจะชอบยูมะมากกว่าที่คิดซะอีก ถึงการปั่นหูหรือถูกสัมผัสจะรู้สึกอาย แต่ถ้ายูมะรู้สึกยินดีกับสิ่งที่ชั้นทำ ชั้นจะดีใจมากก เพียงแค่ได้อยู่ด้วยกัน ชั้นก็มีความสุขสุดๆแล้วล่ะ”

ยุยอธิบายเสียงใส ถ่ายทอดความรู้สึกที่อยู่ในใจตอนนี้ให้ยูมะฟัง

“หรือว่า….ยูมะไม่ชอบเหรอ..ถ้าไม่ชอบชั้นจะหยุด…”

“…ใครบอกไม่ชอบเล่า”

“งั้นปั่นหูต่อเลยนะ”

“…..อืม”

ยุยยิ้มดีใจ เริ่มปั่นหูยูมะต่อ

…ถูกผู้หญิงที่ชอบพูดขนาดนี้เป็นใครไม่ดีใจบ้างล่ะ

ด้วยความดีใจจนหน้าแดง ยูมะเลยเลี่ยงหันหน้าอีกทางไม่สบตายุย

“….ทำแบบนี้แล้วจะไม่ให้ตูมโนได้ไงฟะ”

“เอ๋ ตะกี้ยูมะว่าอะไรเหรอ”

“เปล่า ไม่มีอะไร…”

ยูมะปล่อยให้ยุยแคะหูต่อ ด้วยความที่อายเขาเลยไม่กล้าพูดและสบตายุยแล้วในตอนนี้

 

*******

“เซอวิสต่อไป ชั้นจะบริการด้วยอาหารฝีมือชั้นทำเองนะ”

ยุยหยิบโทรศํพท์ขึ้นมาแชทหายูมะในระหว่างที่ยูมะยังไม่หันหน้ามาหาเธอ

ยูมะหยิบโทรศํพท์พิมพ์ตอบ

“อาหารทำเอง?”

“ใช่แล้ว นี่ก็เป็นสิ่งที่ชั้นรู้มาจากการค้นคว้า ผู้ชายอยากให้ผู้หญิงทำอาหารฝีมือของเธอมาให้นะ หรือยูมะไม่ดีใจเหรอถ้าชั้นทำอาหารให้ทาน”

ใครๆก็ดีใจแหละ ถ้าเป็นผู้หญิงที่ชอบ ลงมือทำอาหารมาให้ผู้ชาย จริงๆมันมีความหมายพิเศษข้างใน แต่ยุยซื่อแบบนี้คงไม่คิดแบบเดียวกับที่ผมคิดหรอก ยิ่งไปกว่านั้น มีเรื่องหนึ่งที่กังวล

“ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ”

“บู่ นี่คิดว่าชั้นเป็นมนุษย์ประเภทที่พออยู่คนเดียวแล้วทำอะไรไม่เป็นรึไง ปกติชั้นจัดการงานบ้านเองนะ ส่วนเรื่องอาหารรับรองว่าอร่อยไม่แพ้โปรแน่”

“ว้าว ขนาดนั้นเลยเหรอ”

“โทษทีนะ ก็โม้เวอร์เกิน แต่ชั้นทำได้จริงๆ ขอให้ชั้นทำอาหารให้ทานนะ”

“ถ้าพูดขนาดนั้นก็ขอรอรับชมฝีมือครับ”

ยุยอ่านแชทที่ยูมะพิมพ์ตอบ ยิ้มดีใจ ถึงจะเป็นการสนทนาผ่านแชท ไม่ได้คุยจากปากตัวเอง แต่ยุยก็รู้สึกสนุกมาก

 

“หิวเมื่อไรรีบบอกเลยนะ อยากโชว์ไวๆละ”

“โอเค ถ้าหิวเดี๋ยวบอก”

“แต่เพื่อความชัวร์ ขอเริ่มทำเลยละกันนะ”

ยุยลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัว เปิดตู้เย็นค้นดูว่าเหลือวัตถุดิบอะไรที่พอทำได้บ้างด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะส่งเสียงถามยูมะ

“ยูมะชอบทานแฮมเบิร์กมั้ย”

“ชอบ”

“ทานแครอทกับบรอคโคลี่ได้ใช่มั้ย”

“ทานได้ไม่ได้เกลียดผักครับ”

“โอเค งั้นเมนูที่จะทำคือสเต็กแฮมเบิร์ก เครื่องเคียงเป็นแครอทกับบร้อคโคลี่นะ อืมม แต่ถ้าทำแค่นี้ไม่น่าจะพอ ต้องทำน้ำซุปเพิ่มด้วย งั้นใช้เยลลี่กาแฟละกัน”

เยลลี่กาแฟ… คงเป็นของหวานแหละน่า เอาจริงๆก็ไม่ชอบเยลลี่กาแฟนนักหรอก แต่อุตส่าจะทำให้ทานก็อดทนกินละกัน

ยูมะคิดว่านั่งเฉยปล่อยให้ผู้หญิงทำงานคนเดียวก็ใช่เรื่องเลยเดินไปห้องครัว

“มีอะไรให้ชั้นช่วยมั้ย”

“วันนี้คุณยูมะเป็นลูกค้านะคะ รบกวนนั่งรอตามสบายค่ะ”

“อย่าคิดมากน่า ชั้นแค่อยากจะช่วย…แล้วก็…ทำด้วยกันน่าจะสนุกกว่านะ”

“…อืม♥”

สุดท้ายทั้งคู่เลยช่วยกันลงมือทำอาหาร

ยุยมัดผมข้างหลังทรงหางม้า ปกติยูมะจะเห็นยุยในทรงผมยาวกลางหลังตลอด พอเห็นยุยในทรงนี้ก็รู้สึกได้บรรยากาศอีกแบบ

ยุยสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพู  ส่วนยูมะยืมผ้ากันเปื้อนสีดำของพ่อยุยมาสวม

 

 

…ทรงผมและชุดผ้ากันเปื้อนที่ยุยสวมใส่ตอนนี้ เล่นเอายูมะใจเต้นตึกตัก ในชุดนี้เธอก็สวยอยู่ดี

“ยูมะทำอาหารเป็นด้วยเหรอ”

“นิดหน่อยครับ เคยเรียนทำอาหารเมนูพื้นๆมาบ้างครับ”

“งั้นถ้ามีสูตรอะไรแนะนำก็บอกได้นะ”

“อืม”

พอได้มาดูสดด้วยตาตัวเอง สกิลทำอาหารของยุยก็น่าจะไม่ใช่คำคุยโต เพราะเธอเตรียมวัตถุดิบและลงมือทำโดยที่ไม่ได้เปิดคู่มือทำอาหาร ท่าทางไหลลื่นทะมัดทะแมงคล่องแคล่ว

“..จะว่าไป..เยลลี่กาแฟเอามาใช้ทำอะไรนิ”

“รสชาติลับของสเต็กแฮมเบิร์ก”

“เฮ้ย..เอาจริงดิ ทานได้แน่นะ”

“อืม อร่อยด้วย เชื่อใจชั้นสิ”

ยุยกล่าวจบ ผสมเยลลี่ลงไปในฮัมเบิร์ก

“ไอ้รสชาติลับนี่ไปเรียนมาจากไหนนิ”

“อินเตอร์เน็ตไง…ชั้นน่ะนะ ร่างกายอ่อนแอแต่เด็ก แต่ไม่อยากจะเป็นภาระให้พ่อกับแม่ ชั้นเลยฝึกทำงานบ้านมาตลอดนะ”

“ว้าว เจ๋งมากครับ”

“แฮะแฮะ แล้วก็นะ เพื่อการนี้ ชั้นลงทุนศึกษาจากในเน็ตเรื่องรสชาติลับเพราะอยากทำให้ยูมะกิน ถ้าลองกินไปด้วยกันมันต้องน่าสนุกแน่นอน”

เธอหัวเราะแต่น้ำเสียงที่กล่าวจริงจังไม่ล้อเล่น เห็นชัดเลยว่ายุยเป็นคนประเภทใครทำดีอะไรต้องตอบแทนบุญคุณกลับอย่างแน่นอน ไม่ใช่ทำดีให้แล้วตีเนียนหายจ้อย

 นิสัยแบบนี้ยิ่งทำให้ยูมะอยากกอดยุยเข้าไปอีก

“เอาส้อมจิ้มฮัมเบิร์กให้เป็นรูพรุนหน่อยจ้า “

“ทำแบบนี้เป็นไง”

“อืม ยอดไปเลย”

อืมม คิดเล่นๆว่าถ้าเกิดอนาคตเราแต่งงานกับยุย คงจะมีความรู้สึกประมาณนี้สินะ

ยูมะคิดจบรียส่ายหัวดิก จะมาคิดเรื่องแบบนี้ได้ไงเล่า นี่เรากำลังช่วยเขาทำอาหารอยู่นะ

“เริ่มแรกใช้ไฟแรง รอให้น้ำจากเนื้อไหลออก..”

ยุยพูดกับตัวเองพลางทำอาหารไปด้วย ยูมะเห็นเธอตอนนี้ยิ่งเกิดความรู้สึกชอบเธอมากขึ้น อยากจะกอดเธอให้แน่นๆสมใจสักครั้งเหลือเกิน

หลังจากนั้นไม่นาน อาหารก็ทำเสร็จเรียบร้อย เอาจริงๆยูมะแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ยูมะเลยตัดวินใจไปช่วยจัดเตรียมจานชามช้อนส้อมของเขาและของยุยแทน 

“ใกล้ได้เวลาชิมละสินะ…”

ฮัมเบิร์กเยลลี่กาแฟ

ตอนใส่เยลลี่ก็แอบกังวล แต่พอดูภายนอก หน้าตาอาหารก็ไม่ได้ต่างจากปกติ

ไม่แน่ว่า ร้านอาหารก็อาจจะใช้สูตนี้อยู่แล้วก็ได้

เรื่องกลิ่นก็โอเค ปัญหาก็อยู่ที่รสชาติละ …เอาจริงๆยูมะเป็นคนที่ไม่ชอบกาแฟ แต่ไหนๆเธอก็ใส่ไปแล้ว คงได้แต่พูดว่า “ลองสักตั้งวะ”

ยูมะลองเอาส้อมจิ้มเนื้อเสต็กฮัมเบิร์ก น้ำจากเนื้อกระฉอกเล็กน้อย สัมผัสดูดีมาก

(น่าจะอร่อยนะ)

ยูมะจิ้มเนื้อ เอาเข้าปาก เคี้ยวหยับๆ

รสชาติเนื้อกระจายฟุ้งในปาก

“…เป็นไงบ้าง?”

“อร่อยดีครับ”

“แฮะแฮะ บอกแล้วไม่เชื่อ”

อร่อยอย่างไม่น่าเชื่อจริงๆ ที่บอกว่าไม่แพ้โปร สรุปว่าไม่ใช่คำคุยโตแต่ทำได้จริงแฮะ

…รสนิยมความชอบตรงกัน อาหารก็ทำอร่อย หน้าตาก็น่ารัก นี่มันภรรยาในฝันของเราชัดๆ

ยูมะคิดจบ รีบส่ายหัว หันมาทานอาหารต่อ รสชาติมันดีจริงๆ

“ยูมะ มีเม็ดข้าวติดหน้านะ”

“ตรงไหนล่ะ”

“ตรงนี้”

ยุยยื่นมือออกมา ใช้นิ้วปาดเม็ดข้าวตรงแถวขอบริมฝีปากยูมะออก ริมฝีปากยูมะสัมผัสถึงความอ่อนนุ่มของนิ้วยุย

(อ้ากกกก ทำแบบนี้ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าชั้นมโนไปไกลไหนต่อไหนแล้ว)

****

อ่าน Zuttomo This Is the Memory Until the Girl Who Said “Please Be My Friend Forever,” Is No Longer My Friend 『ずっと友達でいてね』と言っていた女友達が友達じゃなくなるまで CH11-1 ไปโรงเรียนครั้งแรก

***เนื่องจากอยากแปลให้ถึงฉากมันเร้าใจเร้วๆ จะขอสรุปรวดรัดช่วงนี้นะครับ

หลังจากนั้นทั้งสองคนพอลงจากรถไฟ ทีนี้ด้วยความที่มีนักเรียนอยู่เยอะ จะเดินจับมือต่อ คราวนี้ก็ยากละ เพราะยุยเพิ่งจะมาโรงเรียนเป็นครั้งแรก  ยูมะเลยคำนึงว่าถ้าเพิ่งย้านมาถึงแล้วเกิดข่าวลือ เป็นเป้าสายตาเพื่อนคนอื่น ยุยน่าะจะลำบาก เลยต้องปล่อยมือ

  ยูมะกับยุยเลยต้องเลิกจับมือ น้องยุยจะหงอยนิดหน่อย แต่ยูมะจะบอกว่า

“ที่ไม่จับมือ แค่ขาเดินทางมาโรงเรียนด้วยกัน แต่ถ้าขากลับ ตอนคนไม่พลุกพล่าน อยากจะจับมือเดินเหมือนเดิมก็ไม่ว่ากันนะ”

ยุยฟังจบพนักหน้าดีใจตอบรับทันที

พอมาถึงโรงเรียน ก็จะมีประกาศให้นักเรียนที่เพิ่งเข้ามา ไปดูบอร์ดว่าแต่ละคนจะได้อยู่ห้องไหนบ้าง ซึ่งมีโอกาสที่ยุยกับยูมะจะต้องแยกกันเรียนคนละห้อง

“ยูมะ พวกเราได้อยู่ห้องไหนบ้าง”

“ขอไล่หาแปบนะ โอเค รอดละ พวกเราอยู่ห้องเดียวกันครับ”

ยุยสีหน้าแช่มชื่นทันทีเมื่อฟังยูมะพูดจบ

“จ..จริงเหรอ…พวกเราอยู่ห้องเดียวกัน…ไม่ได้โกหกใช่มั้ย”

“อืม ดีใจด้วยนะครับ”

“อืม เพื่อความมั่นใจ ขอดูด้วยตาตัวเองได้มั้ย”

“เอาสิ”

ยุยกับยูมะรอจังหวะที่คนเริ่มเบาบางลง ค่อยๆแทรกกลุ่มคนไปดกระดาษหน้าบอร์ด

ยุยดูชื่อในกระดาษซ้ำไปมาราวกับจะทำให้ตัวเองมั่นใจว่าไม่พลาดและไม่ตาฝาด

“แฮะแฮะ ดีใจจังเลย”

สีหน้ายิ้มแย้มของเธอเป็นรอยยิ้มบริสุทธิ์โล่งอกจากใจจริง เล่นเอายูมะเกือบยื่นมือไปลูบหัวแต่ชะงักทัน เพราะนึกได้ว่าตอนนี้คนอยู่เยอะ

“เป็นไง เชื่อรึยัง”

“อืม ขอบคุณนะ”

“เฮ้อ โชคดีจริงได้อยู่ห้องเดียวกัน”

“อืม พวกเรานี่เจ๋งมากเลยนะ”

“หือ?เจ๋งเรื่อง?”

ยุยหน้าแดง ก้มหน้าหลบสายตา หยิบโทรศัพท์ขี้นมาพิมพ์แชท

“พวกเราบังเอิณเจอกันในเกม บังเอิญเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน บังเอิญที่อายุเท่ากัน พักอาศัยใกล้ๆกัน  เรียนที่เดียวกัน  แถมยังได้เรียนห้องเดียวกันอีก สุดยอดไปเลยนะ”

“เออ พอนายพิมพ์บอกแบบนี้มันก็น่าทึ่งจริง ตีเป็นเปอร์เซ็นต์นี่คือน้อยมากเลยนะที่จะมีโอกาสบังเอิญขนาดนี้”

ยูมะส่งแชทตอบกลับ แต่ยุยยังไม่พิมพ์ตอบสักที หายไปพักหนึ่ง เล่นเอายูมะแปลกใจเลยมองดูเธอ พบว่าเธอหน้าแดง พิมพ์ข้อความจบแล้ว แต่ว่าเหมือนเธอลังเลที่จะกดส่ง นิ้วส่ายไปมา ทว่าสุดท้ายเธอก็หายใจเข้าลึก ก่อนจะกดส่งข้อความ

ข้อความที่โผล่มาในแชทคือ

“อย่างนี้ต้องเรียกว่าพรหมลิขิตสินะ”

ยูมะอ่าแชทจบเล่นเอาใจเต้นแรง หน้าแดงแป้ด ใช้คำว่าพรหมลิขิจเลยเหรอ เขินจัง

ถ้าเป็นเพื่อนหยอกล้อกันเอาฮาคงไม่มีอะไร แต่พอเป็นสาวที่ชอบ ใช้คำว่าพรหมลิขิต มันดูมีความหมายลึกซึ้งมากกว่าปกติ ยิ่งเห็นยุยหน้าแดงขนาดนั้น ยูมะก็มั่นใจว่า คำว่าพรหมลิขิตของเธอคงไม่ได้ใช้เป็นมุกแน่

“ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นเนอะ”

ยูมะส่งคำตอบกลับไป ยุยอ่านจบ สีหน้าแดง มีท่าทีเขินอาย ยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาบังหน้าตัวเอง ท่าทางเธอน่ารักมาก หากไม่มีคนรอบข้างอยู่ตอนนี้คงลากมากอดแน่นๆแล้ว

 

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง

 

เสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณเข้าห้องเรียน

 

****

หลังจากเข้าห้องเรียน วันนี้จะเป็นโฮมรูมวันแรก  ทีนี้ก็จะมีปัญหาเกิดขึ้นอีกนั่นคือ กำหนดที่นั่งว่านักเรียนจะได้นั่งตรงไหน

 

(…ถ้าพระเจ้าจะเล่นตลกขนาดนี้ เอาให้เต็มที่เลยครับ)

สรุปว่า ที่นั่งของยูมะที่ได้คือมุมล่างซ้ายสุดริมหน้าต่าง

 

ส่วนยุย… ที่นั่งของเธอนั่งถัดจากผมด้านขวานี่เอง

ยุยที่รู้ที่นั่งของตัวเอง หน้าแดงยกมือแตะสองแก้มเขินบิดไปมา

ยูมะเองก็ตื่นเต้นหน้าแดงจนไม่กล้าสบตาเธอด้วย

โชคชะตาจะเทพเกินไปแล้วครับ แค่เรียนห้องเดียวกันว่าโหดละ นี่เสกให้พวกผมนั่งข้างๆกันอีก เริ่ดมาก

(จะว่าไป ที่หน้าเธอแดงขนาดนี้ เป็นไปได้มั้ยว่าเธอเริ่มรู้สึกคิดถึงเราในฐานะผู้ชาย…)

 

ไม่หรอกน่า อย่าคิดไปเอง ใจเย็น นี่แค่โชคชะตาดวงดี เธอน่าจะดีใจที่เรานั่งข้างๆเฉยๆ 

 

ทว่า มีเหตุการณ์หนึ่งที่หันเหความสนใจยูมะนั่นคือ

 

“จากนี้จะให้นักเรียนทุกคนแนะนำตัวเองนะคะ”

อาจารย์ประจำชั้นกล่าวจบ ยุยตัวสั่นเทากับคำพูดทันที

“โอเค เริ่มจากเธอคนแรกขวาสุด แนะนำตัวก่อนเลยค่ะ”

นักเรียนทุกคนเริ่มแนะนำตัวตามลำดับจากขวา ง่ายๆว่าพวกยุยกับยูมะจะเป็นคนสุดท้าย

ยุยหน้าซีด หันซ้ายขวาอย่างกังวล

ตอนนี้คนแนะนำตัวไปเรื่อยๆ จนเหลือสามคนสุดท้ายแล้ว

 

ยูมะเห็นสภาพยุยที่กังวล ยื่นมือไปกุมมือเธอเพื่อลดความตื่นตระหนก  ออกแรงบีบเล็กน้อยเป็นภาษากายให้กำลังใจเธอ มือเธอเย็นเฉียบ บอกชัดว่าตื่นเต้นกังวลสุดๆ 

แต่ว่าสำหรับยุย การที่ยูมะกุมมือเธอ ถามว่าอายมั้ย ก็อายแหละเพราะกลัวคนอื่นเห็น แต่มันคือกำลังใจใหญ่หลวง รู้สึกมีความสุขที่เขาเคียงข้างตอนเธออยู่ในสถานการณ์ลำบาก

ถือว่าโชคดีด้วยที่นักเรียนคนอื่นดูจะสนใจการแนะนำตัวของนักเรียนมากกว่าจะมาสังเกตว่ายูมะจับมือยุยอยู่

 

ยุยเลือกออกแรงบีบมือยูมะแน่นกว่าเก่าหนึ่งทีเป็นภาษากายบอกว่า ไม่เป็นไรชั้นพอไหว ก่อนจะปล่อยมือยูมะ

ในที่สุดก็ถึงตายุยแนะนำตัว

สายตาเพื่อนร่วมชั้นทุกคนมองเธอตอนนี้ ทำเอาตื่นเต้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก

 

“คา…คามิชิโร่ ยุยค่ะ….อายุ..15 ปีค่ะ”

เป็นการแนะนำตัวที่ออกจะเปิ่นเล็กน้อย เพราะอยู่ม.ปลายตอนช่วงนี้มันก็ต้องอายุประมาณ15 เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ มีเสียงหัวเราะเล็กๆลอยตามห้อง

 

“คือว่าเรื่องสีผมชั้นเป็นสีธรรมชาตินะคะ แล้วก็เมื่อก่อนตอนเด็ก ร่างกายชั้นอ่อนแอเลยไม่ค่อยได้ไปโรงเรียนค่ะ เพิ่งจะได้มาเรียนในห้องเลยตื่นเต้นมากๆค่ะ แต่ว่าชั้นอยากมีเพื่อนค่ะ ชั้นชอบเกมกับอนิเมะ หากได้เป็นเพื่อนกับทุกคนจะดีใจมากค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ”

ยุยพูดรวดเดียวจบ ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย  ดูเหมือนว่าคำพูดเธอจะสื่อสารกินใจทุกคน มีเสียงตบมือจากในห้องเรียน แถมได้ยินเสียงนักเรียนหญิงบางคนพูดว่า “เธอน่ารักจังเนอะ”

ยุยนั่งเก้าอี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ

“เหนื่อยหน่อยนะครับ พยายามได้ดีมากครับ”

“อืม..พยายามสุดๆเลย”

ยูมะคิดว่านี่เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของยุยเลยสำหรับคนที่เป็นโรคสื่อสารไม่เก่ง ต้องเผชิญสายตาคนรอบข้างและต้องพูดแนะนำตัว ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆ แม้ว่าเธอจะทำได้เยี่ยม แต่ก็แอบเหงานิดหน่อย นี่สินะความรู้สึกของแม่นกที่เห็นลูกตัวเองบินสู่โลกกว้างได้    

 

“…แต่ก็นะ…ถ้าเทียบกับเมื่อเช้า …อันนั้นใช้ความกล้ามากกว่าอีก”

“เอ๊ะ”

เมื่อเช้าเหรอ หมายถึงตอนเธอชวนเราไปโรงเรียนด้วยกันสินะ  จะว่าไปตอนนั้นยุยก็หน้าแดงด้วยนี่นะ เอาจริงๆถ้าเป็นยุยสมัยแรกเจอ เธอไม่น่าจะกล้าชวนเราด้วยแหละ

 

ว้าว แสดงว่าเธอให้ความสำคัญกับเราขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แค่คิดแล้วยูมะก็รู้สึกใจเต้นรัวด้วยความเขิน ในหัวตอนนี้คิดแต่เรื่องยุย

ทว่า..

“..มะ….ยูมะ….”

“หือ?..มีอะไรเหรอ”

“ถึงตายูมะแนะนำตัวแล้วนะ”

“ห๊ะ”

ยูมะหายเหม่อ มองไปรอบข้าง พบว่าสายตานักเรียนคนอื่นรวมถึงครูประจำชั้นมองเขาเป็นจุดเดียวเลย

 

“เอ้า โทษทีครับ  เอ่อ ผมชื่อสุงิซากิ ยูมะครับ ฝากตัวด้วยครับ”

ปกติเวลาแนะนำตัวต้องมีเนื้อหาอะไรบอกกล่าวเพื่อนๆหรือครูบ้าง แต่ด้วยความที่ตอนนี้หัวยูมะคิดแต่เรื่องยุยเลยนึกไม่ออก กล่าวแนะนำสั้นๆแล้วนั่งเลย

***

หลังจากหมดโฮมรูม วันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก เหลือแต่แจกชีทตำราเรียนกับอธิบายกฏระเบียบในโรงเรียน เสร็จแล้วก็ปล่อยนักเรียนทุกคนกลับบ้านเลย

 

“ยุย ต่อจากนี้ไปไหนต่อนิ”

“พ่อกับแม่บอกว่าจะรอรับชั้นที่หน้าประตูโรงเรียน ยูมะล่ะ”

“เนเน่ก็บอกว่าให้รอหน้าประตูโรงเรียนเหมือนกัน”

“งั้นเหรอ…ถ้าไม่ติดขัดอะไร ชั้นอยากให้ยูมะไปพบพ่อกับแม่ชั้นจะได้มั้ย”

“หา พ่อแม่ยุยเหรอ”

“อืม พวกท่านบอกชั้นว่าถ้ามีโอกาสอยากให้พาเธอไปแนะนำตัวให้รู้จักสักครั้ง”

“แนะนำตัวเหรอ..”

ก็นะ ตอนปิดเทอม เรากับยุยไปเที่ยวด้วยกันแทบจะทุกวัน ในฐานะพ่อแม่ที่มีลูกสาว ก็ไม่แปลกใจที่ท่านจะต้องอยากเจอหน้าหนุ่มที่พาลูกเขาไปเที่ยวแหละ

แต่เรียนตามตรงว่า ไอ้การไปเจอพ่อแม่ของสาวที่ชอบนี่มัน…เกร็งสุดๆเลยนะ

(แต่ว่าถ้าไม่ไปแนะนำตัวเองเลยก็ไม่ใช้ทางเลือกที่ดีแน่)

….เพราะถ้าเจตนาดีจะกลัวอะไร เกิดไม่ไปแนะนำแปลว่าพ่อแม่ยุยสามารถตีความได้ว่า ผมไม่จริงจัง ล้อเล่นกับความรู้สึกลูกสาวเขาหรือมีเบื้องหลังในใจแอบแฝงก็ได้ 

อีกอย่าง ตัวเราก็ถึงขั้นไปนอนค้างบ้านยุยโดยที่พ่อแม่ยุยยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ทำกันถึงขนาดนี้ ถ้าไม่เคยไปทักทายเลยก็ดูเสียมารยาทชอบกล

สุดท้ายยูมะตัดสินใจเลิอกไปแนะนำตัวให้พ่อแม่ยุยรู้จัก ทั้งคู่เดินไปด้วยกันถึงหน้าประตูโรงเรียน และสักพักก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

“อ๊ะ อยู่นี่จ้า ยูคุง ยุยจัง”

เสียงของพี่สาวยูมะ เนเน่นั่นเอง

หลังจากส่งเสียงเรียก เนเน่กึ่งเดินกึ่งวิ่ง เดินมากอดยุย

“ฮิย้า”

“เหนื่อยหน่อยนะวันนี้ทั้งคุ่เลย ยุยจังไม่ได้มาโรงเรียนซะนาน วันนี้เป็นไงบ้าง  จะว่าไปยุยจังในชุดเครื่องแบบน่ารักมาก ไว้มีโอกาสต้องขอถ่ายรูปเก็บไว้สักใบนะ♥”

 

เนเน่มือหนึ่งกอดยุย อีกมือหนึ่งลูบหัวยุยอย่างอ่อนโยนเปี่ยมด้วยความห่วงใย

เนเน่ถือว่าเป็นสาวสวยคนหนึ่ง ภาพที่เนเน่ใช้อกอูมๆเอายุยเข้ามาซบ ถือว่าเป็นภาพที่น่ารักหาดูไม่ได้ง่ายๆ เล่นเอาสายตานักเรียนผู้ชายรอบๆที่เห็นเนเน่กับยุยตอนนี้ หน้าแดงเขินและประทับใจ

“เน..คุณเนเน่ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”

“อืม ไม่เจอกันนานเลยเนอะ อืม ฮั่นแน่”

เนเน่สบตากับยุย ส่งสายตายิ้มๆ

“ม..มีอะไรรึเปล่าคะ”

“ยุยจังช่วงที่เราไม่ได้เจอกัน ไปทำอะไรมา รู้สึกน่ารักขึ้นนะ”

“…เอ๋?..ไม่ได้ทำอะไรนะคะ คิดว่านะ”

“จริงเหรอ ดูนุ่มนิ่มน่ากอดมากกว่าเก่า น่ารักจากเมื่ออดีตสามเท่าเลยน้า น่ารักสุดๆเลยจ้า”

“ข..ขอบคุณมากค่ะ”

ยุยหลบสายตาเนเน่เพราะความเขิน แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวว่ายิ่งทำแบบนี้ ยิ่งขับความน่ารักในตัวมากกว่าเก่า

ระหว่างที่กอดยุย เนเน่ส่งรอยยิ้มมีนัยยะให้ยูมะ

“ยูคุง ปกป้องยุยจังให้ดีๆนะ”

“…รู้แล้วน่า”

ยูมะกล่าวแข็งๆ

เพราะเนเน่รู้เรื่องว่าเขาชอบยุยในฐานะคนรัก ไอ้ความรู้สึกว่าเนเน่ถือไพ่เหนือกว่าบวกสายตาล้อเลียน มันทำให้ยูมะจี๊ดในใจ 

หลังจากนั้นได้สักพักหนึ่ง ยูมะได้ยินเสียงผู้หญิงกล่าว “เจอแล้วเจอแล้ว อยู่นี่เอง”

 

“อ๊ะ พ่อคะ แม่คะ”

ยุยโบกมือให้ต้นเสียง ทั้งสองคนที่คาดว่าเป็นพ่อแม่ยุย เดินมายังจุดที่พวกยูมะยืนอยู่

 

ทันทีที่เห็นหน้าพ่อแม่ยุยชัดๆ ยูมะคิดในใจเลยว่า 

(…หน้าโคตรเด็ก!)

โดยเฉพาะคุณแม่ยุย  อายุน่าจะประมาณ30 แต่ว่าถ้าเธอบอกว่า ชั้นเป็นนักศึกษามหาลัย ยูมะมั่นใจว่ามีคนเชื่อคำพูดแน่นอน

“ทุกคน นี่พ่อกับแม่หนูนะคะ”

ยุยเป็นคนกล่าวแนะนำ เนเน่ปรับโหมดเป็นโหมดจริงจัง ค้อมศีรษะลง

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ชั้นชื่อสุงิซากิ เนเน่ค่ะ ต้องขอบคุณยุยที่ช่วยดูแลน้องชายชั้นมาตลอดนะคะ”

“ผมสุงิซากิ ยูมะครับ ขอความกรุณาด้วยครับ”

ยูมะเห็นเนเน่ค้อมศีรษะเลยเลียนแบบเธอ

“เช่นกันค่ะทั้งสองคน”

แม่ยุยแนะนำตัวกลับสั้นๆ

 

(นี่คือพ่อแม่ยุยตัวจริงเสียงจริงสินะ)

ยูมะรู้สึกว่าตัวเองเกร็ง ร่างกายแข็งทื่อเล็กๆ ไอ้การไปเจอพ่อแม่เพื่อนมันไม่เท่าไรหรอก แต่การเจอพ่อแม่ของสาวที่ชอบ มันคนละเรื่องเลย

 

ทว่าอีกด้านหนึ่ง แม่ของยุย แววตาเป็นประกาย จับจ้องมองยูมะเป็นพิเศษ เธอเดินเข้ามาใกล้ยูมะ ยื่นสองมือจับมือเขา

“เธอคงเป็นยูมะคุงสินะ ขอบคุณที่ช่วยดูแลยุยนะ”

“อ๊ะ..ค..ครับผม”

มือแม่ยุยนุ่มจัง ก็รู้นะว่าเป็นมือของแม่เพื่อน แต่ยังรู้สึกใจเต้นซะงั้น

“ฮะฮะ ดีใจที่ได้พบนะ ยุยมักจะเล่าเรื่องของเธอให้ฟังตลอด เลยคิดว่าอยากจะมาพบตัวจริงสักครั้ง”

“ม..แม่พอได้แล้ว..หนูอายน้า”

“อาร่า อาร่า น่ารักจังลูกแม่คนนี้♥”

จากการประเมินของยูมะ ทางแม่ของยุยดุจะเป็นคนมีนิสัยร่าเริงแจ่มใส น่าจะเข้ากับเนเน่ได้เป็นอย่างดี อย่างน้อยก็ไม่รู้สึกถึงเจตนาร้าย หรือแม่เขาอยากเป็นศํตรูกับเราเท่าไร

ไอ้ที่น่ากลัวอะ ทางพ่อยุยนี่แหละ ได้ยินเสียงพ่อเขาหัวเราะตอนยุยบอกให้พออยู่หรอก แต่แววตาแกไม่หัวเราะเลยนี่หว่า

“…ยินดีที่ได้รู้จัก ผมเป็นพ่อยุยครับ”

“อ๊ะ..ค..ครับผม ต้องขอบคุณยุยที่ช่วยดูแลผมมาตลอดนะครับ”

จู่ๆก็ทักทายไม่ทันตั้งตัว น่ากลัวชะมัดเลย

 

“ฮะฮะฮะ คุณจะทำท่าเคร่งขรึมทำไมคะ  กะอีแค่ลูกสาวมีแฟนเอง”

คุณแม่ยุยกล่าวด้วยน้ำเสียงสนุกล้อเลียนคุณสามี  ส่วนยุยกับยูมะหน้าแดงแป้ดเมื่อฟังคำพูดคุณแม่ รีบปฏิเสธพัลวัน

“ไม่ใช่แฟนนะคะ”

“ไม่ใช่แฟนครับ เราเป็นแค่เพื่อนที่สนิทกัน ประมาณว่าเพื่อนร่วมชะตาครับ”

คุณแม่ยุยฟังจบกล่าว “อาร่า อาร่า ” พร้อมรอยยิ้มสดใส  ส่วนคุณพ่อยุยจ้องตาเขม็งราวกับจะสแกนคำพูดและการกระทำยูมะว่าจริงหรือเท็จ

 

ทว่า จู่ๆสายตาคุณพ่อที่จ้องเขม็งแข็งกร้าว กลับเปลี่ยนเป็นแววตาเปลี่ยวเหงา 

“….เดี๋ยวจากนี้ชั้นขอตัวไปทำงานก่อนนะ ใกล้ได้เวลาเข้างานแล้ว..”

 คุณพ่อยุยกล่าว  ยื่นมือวางไหล่ยูมะ

“ยูมะคุง ฝากลูกสาวชั้นด้วยนะ”

“เอ๋..ค..ครับ?”

คุณพ่อยุยกล่าวจบ หันหลังกลับ เดินทางไปสถานีรถไฟ

“ค..คุณแม่คะ?คุณพ่อเขาเป็นอะไรเหรอ”

“จู่ๆลูกสาวสุดรักสุดหวงกำลังจะโดนผู้ชายคนอื่นคว้าไปครองเลยเหงาน่ะสิ ถึงคุณพ่อเขาจะไม่พูดอะไรกับยุย แต่ก่อนหน้านี้มีคุยกับแม่ พ่อเขายังระบายว่า (เด็กคนนี้ถึงอายุออกเรือนแล้วสินะ)” 

“หนูบอกแล้วนะคะว่ายูมะเป็นแค่เพื่อน”

ยุยกล่าวเสียงดังกว่าเดิม ส่วนทางคุณแม่ยุยทำสีหน้าเสียดาย

“แม่เข้าใจเรื่องลูกอายที่พาคนรักมาแนะนำนะ  แต่สุดท้ายแม่ก็เบาใจแล้วล่ะที่พามาแนะนำ”

“บอกหลายรอบแล้วนะคะว่ายูมะไม่ใช่คนรัก”

“ไม่ต้องห่วงนะ แม่ไม่ได้โกรธลูกเลยนะบอกไว้ก่อน… แล้วก็แม่เก็บเรื่องนี้เป็นความลับไม่ได้บอกให้พ่อหนูรู้นะว่า ตอนแม่ไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเตียงของลูก แม่เห็นเส้นผมสีดำบนเตียง และแม่สำรวจด้วยตาตะกี้ก็มั่นใจแล้วว่า สีและความยาวของเส้นผม เท่ากับเส้นผมของยูมะคุงพอดี”

“……?” 

อ่าน Zuttomo This Is the Memory Until the Girl Who Said “Please Be My Friend Forever,” Is No Longer My Friend 『ずっと友達でいてね』と言っていた女友達が友達じゃなくなるまで CH17-2 แต่งงานและค้างคืน

ถึงจะบอกว่าแต่งงาน แต่ในเกมก็เป็นอะไรที่เรียบง่าย แค่เอาไอเท็มที่ระบบกำหนดส่งให้อีกฝั่ง  แล้วอีกฝั่งตอบรับคำขอ จากนั้นไปโบสถ์ เกมส์จะตัดภาพเป็นอีเว้นงานแต่งไม่กี่นาทีก็จบแล้ว

ไอ้ที่คาดหวังตื่นเต้น พอเล่นจริงดันดูง่อยกว่าที่คิดซะงั้น

ทว่าขณะกำลังคิดว่าง่อย พอถึงหน้าโบสถ์ ปรากฏว่ามีหลวงพ่อที่เป็นNPC กล่าวว่า

“คุณสัญญาว่า ไม่ว่าจะยามสุขและยามยาก ในยามไข้ ทั้งสองคนจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน จะรักเธอและให้เกียติเธอชั่วชีวิตของคุณหรือไม่”

 

เออเว้ย แอบสมจริงและเริ่มตื่นเต้นนิดๆ 

“แต่งงานในเกมก็ดูง่ายเนอะ”

“ม่า ก็เป็นเกมอะนะ แต่ดูแล้วอีกไม่นานน่าจะจบอีเว้นละมั้ง”

“พอใกล้จบแล้วก็แอบเหงานิดๆนะ”

“งั้นเหรอ แต่ชั้นว่าไม่เหงาหรอก เพราะสิ่งสำคัญคือเราสองคนแต่งงานกันแล้วไง”

“งั้นเหรอ นี่เราสองคนเป็นสามีภรรยาแล้วสินะ”

พอกล่าวจบ ยุยส่งยิ้มให้

“ไม่รู้สิ ชั้นคิดว่านี่เป็นพรจากตัวละรชวาร์สนะ”

“พรเหรอ?”

“ใช่ ชั้นเล่นตัวละครนี้มานานมาก ทุ่มเทและตั้งใจปั้นมันสุดๆ สุดท้ายตัวละครนี้ก้ตอบแทนให้ชั้นได้บังเอิญเจอยูมะ  ได้เจอกัน ทำกิจกรรม ผ่านการผจญภันยหลายอย่าง พอคิดแบบนี้มันก็โรแมนติกดี”

ก็นะ …จริงๆยูมะก็คิดเหมือนยุยนั่นแหละ

 

ยุยพิมพ์แชทในเกมหาเพราะความเขิน

“ต่อจากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะคะ”

 

ยูมะอ่านจบ  ส่งยิ้มให้เธอ แม้จะอายนิดหน่อย  แต่บรรยากาศตอนนี้ดีมาก เขารู้สึกถึงความนุ่มฟูอมหวาน

***สรุปรวบรัดนะครับ

หลังจากนี้ทั้งสองคนจะเล่นเกมกันอย่างสนุกสนาน เพราะสนิทกันมากกว่าสมัยเพิ่งเจอกันครั้งแรก ยุยจะตะโกนมากขึุ้น มีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเก่า ยูมะเลยรู้สึกดีที่ชวนเธอมาเล่นที่บ้าน แน่นอนว่าความรู้สึกสนุกแบบนี้ ยูมะคิดว่า ตอนนี้ลืมเรื่องความรักแล้วสนุกกับเกมให้เต็มที่แบบเพื่อนสนิทกันก่อนดีกว่า

 

ทีนี้หลังจากเคลียเควสต์พวกอีเว้นแต่งงาน ระบบจะให้แชร์ของกันได้ ยุยเลยกล่าวว่า

“ไหนๆเราก็แต่งงานกันแล้วอยู่ร่วมบ้านเดียวกันแล้ว  ต่างคนต่างขายบ้านตัวเองแล้วรวมเงินไปซื้อบ้านใหม่หลังใหญ่กว่านี้ดีกว่ามั้ย”

“อืม เอาสิ”

ยูมะกับยุยเลยเอาบ้านไปขาย จากนั้นก็ไปซื้อบ้านหลังใหญ่กว่าเดิม  ช่วยกันตกแต่งบ้านให้สวย

“แฮะแฮะแฮะ”

“หือ เป็นอะไรรึ”

“พอคิดว่าต่อจากนี้จะได้อยู่บ้านหลังเดียวกับยูมะแล้วรู้สึกมีความสุขมากๆน่ะ”

“ง..งั้นเหรอ”

 

ท่องไว้โว้ย ยูมะที่ยุยพูด มันคือตัวละครที่ชื่อยูมะในเกม ไม่ใช่หมายถึงเรา 

แต่ช่วยไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้ ขอจินตนาการเล่นๆก็ยังดีวะ  คิดแล้วมีความสุขจะไปหยุดคิดทำไม

“พวกเครื่องเรือนว่าจะวางไว้ตรงนี้นะ คิดว่ามีอย่างอื่นที่อยากได้อีกมั้ย”

“อยากได้เตียงนะ ชั้นเล่นอาชีพนักดาบเวทย์ ก็อยากได้ของบัฟซะหน่อย”

เกมส์มันมีไอเท็มให้เลือกซื้อและตกแต่งบ้าน โดยไอเท็มก็จะช่วยบัฟสถานะต่างกันไปตามอาชีพตัวละคร

แม้ว่าจะเป็นแค่แต่งบ้านในเกม แต่ทั้งสองก็แอบรู้สึกว่านี่คือบ้านของเราสองคน ช่วยกันคิด ช่วยกันสร้าง

ทีนี้ พอยูมะไปดูโซนห้องนอน เห็นเตียง จู่ๆก็ทำสีหน้าเหยเก

“เป็นอะไรเหรอยูมะ”

“ป…เปล่า..ไม่มีอะไร”

จะให้บอกได้ไงว่าพอเห็นเตียงปุ๊บ ดันไปคิดเรื่องว่า  บ้านนี้ออกจะกว้าง ทำไมมันมีแค่เตียงเดียว  แปลว่าตอนนอน เราสองคนจะนอนเตียงเดียวกันนี่หว่า

แน่นอนว่า ถ้าแต่งงานกันแล้ว สามีภรรยานอนบนเตียงเดียวกันมันก็เป็นเรื่องปกติอะนะ

 

แล้วพอนอนเตียงเดียวกันมันก็…

 

โอ้ย พอๆ เลิกฟุ้งซ่าน ยูมะรีบส่ายหัวขับไล่ความมโน ว่าไปทางยุยที่อยู่ข้างๆก็เหมือนจะนึกอะไรออก เธอหันมาถาม

“นี่ ยูมะ”

“หือ”

“มาทำลูกกันมั้ย?”

ยูมะแทบจะสำลักกับคำพูดยุย 

 

เออ ใช่ ก่อนหน้านั้น ในอัพแพทซ์ก็อธิบายอยู่ว่าระบบแต่งงาน มันมีระบบทำเด็ก

ไอ้สัส ดีนะนึกออก ไม่งั้นมโนหนักกว่าเดิมแหง

“มันเร็วไปรึเปล่า จะเลี้ยงเด็กสักคนมันต้องใช้เงินเยอะนะ”

“เรื่องเงินไม่มีปัญหาหรอก ชั้นเก็บออมไว้เยอะ มาทำลูกกันนะ ชั้นอยากทำมากๆเลย”

ฟังยุยพูดจบ ทำไมมันรู้สึกสองแง่สามง่ามจังวะ  ท่องไว้โว้ย ยุยพูดถึงเกม

“ถ้าอยากขนาดนัันก็จัดให้”

 “อืม ชั้นอยากเลี้ยงลูกของเราสองคนแล้วล่ะ”

ยิ่งพูดยูมะยิ่งฟุ้งซ่าน ตอนนี้ภาพในหัวของยูมะจินตนาการถึง ยุยที่โตเป็นแม่คนกับลูกหนึ่ง  ตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่บนม้านั่งที่สวนสาธารณะ  ยุยที่โตเป็นผู้ใหญ่ มีลูกหนึ่งคนกำลังนั่งบนตัก สายตาที่ยุยมองเด็กคนนั้นเปี่ยมด้วยความรัก เธออุ้มและกอดเด็กคนนั้นอย่างอ่อนโยน  

เด็กที่กำลังเล่นกับยุยที่เป็นแม่อย่างสนุกสนาน สักพักหันมามองทางยูมะ สีหน้าดีใจยิ้มแป้นเรียก ปาป๊า พลางโบกมือหาเขา

 

(เชี่ย แค่คำพูดไม่กี่ประโยค กุคิดไปไกลได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ)

ยุยกำลังมองมาที่ยูมะด้วยสีหน้างุนงงว่าเขาเป็นอะไร ทำไมดูเหม่อลอย

“เป็นอะไรรึเปล่า”

“ป..เปล่า..ไม่มีอะไรครับ ..งั้นเรามาทำลูกกันเถอะ”

“อืม เราสองคนจะช่วยกันเลี้ยงเขาให้ดีที่สุดเนอะ”

“อืม ได้เลย”

ในขณะที่ยุยกับยูมะจะทำลูกกัน ทันใดนั้นเอง……..

****

 

ย้อนกลับไปตอนยุยเข้ามาบ้านได้ไม่กี่นาที

พี่สาวยูมะ สุงิซากิ เนเน่ ตอนนี้เธอเพิ่งเดินทางกลับมาถึงบ้าน พอเธอเปิดประตู ได้ยินเสียงดังจากข้างในแปลว่ายุยคงมาถึงบ้านแล้ว เธอค่อยๆปิดประตูเพื่อไม่ให้เสียงไปรบกวนทั้งสองคน

(ป่านนี้ทั้งสองคนน่าจะเล่นสนุกกันอยู่ ก็ไม่อยากจะไปเป็นก้างขวางคอทั้งสองคน)

จริงๆตอนนี้เป็นเวลาทำงานของเธอเพราะต้องไปดูร้าน แต่ว่าเนเน่ลืมมือถือไว้ที่บ้านเลยต้องกลับมาเอา

เนเน่เดินย่องฝีเท้า เพื่อไม่ให้เสียงจากเธอไปรบกวนทั้งคู่

ทว่าก่อนที่เธอจะเดินไปถึงห้องตัวเอง ก็เกิดความคิดแว่บหนึ่งว่า เมื่อยูมะกับยุยอยู่ด้วยกันสองต่อสอง จะคุยอะไรกันบ้าง

แน่นอนว่าเนเน่รู้ทั้งรู้ว่าการแอบฟังมันเป็นเรี่องเสียมารยาท แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็ชนะ  เพราะสิ่งที่เธอโปรดปรานมากสุดๆคือเรื่องโรแมนติกนี่แหละ

เนเน่กลั้นหายใจ เอาหูแนบห้องยูมะ 

“มาทำลูกกันมั้ย?”

เนเน่ฟังจบเธอตะลึงกับคำพูดยุย เธอฟังต่อเรื่อยๆ

“มันเร็วไปรึเปล่า จะเลี้ยงเด็กสักคนมันต้องใช้เงินเยอะนะ”

“เรื่องเงินไม่มีปัญหาหรอก ชั้นเก็บออมไว้เยอะ มาทำลูกกันนะ ชั้นอยากทำมากๆเลย”

“.งั้นเรามาทำลูกกันเถอะ”

“อืม เราสองคนจะช่วยกันเลี้ยงเขาให้ดีที่สุดเนอะ”

(เอ๊ะ? เอ๊ะ?..เดี๋ยวนะ  นี่ปล่อยให้อยู่สองต่อสองแปบเดียว ทั้งสองคนพัฒนาไปถึงขั้นนี้เลยเหรอ  แล้วเลี้ยงเด็กน่ะ ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนแต่ตอนนี้มันยังเร็วเกินไปนะ)

เนเน่คิดในใจ เอาหูแนบประตูฟังต่อเรื่อย

 

“เป็นอะไรรึเปล่า”

“ป..เปล่า..ไม่มีอะไรครับ ..งั้นเรามาทำลูกกันเถอะ”

“อืม เราสองคนจะช่วยกันเลี้ยงเขาให้ดีที่สุดเนอะ”

“อืม ได้เลย”

 

sugizaki nene

“ส…สต๊อปปปปปป!!”

เนเน่เปิดประตูพรวดออกมา เดินเข้าไปในห้องยูมะ  เธอเป็นคนที่สนับสนุนความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็จริงแต่ว่าไม่สนับสนุนถึงขั้นให้เด็กยังไม่บรรลุวุฒิภาวะท้องก่อนวัยอันควรแน่

ทางด้านยูมะกับยุยก็สะดุ้งเฮือกตกใจกับเสียงของเนเน่ที่ตะโกนลั่นและเปิดประตูเข้ามา 

“อ้าว เนเน่?”

“พี่บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามทำอะไรแปลกๆ ถ้าอยากจะมีลูก พวกเธอสองคนต้องแต่งงานก่อนนะ แต่ถ้าทนไม่ไหวจริงๆอย่างน้อยช่วยป้องกันก่อนก็ยังดี  ….หือ …อาเร๊ะ?”

เนเน่ที่รีบพูดห้ามยูมะ เริ่มสังเกตสิ่งแวดล้อมก็เริ่มทะแม่งๆ เพราะในห้องมันมีคอมพิวเตอร์  แล้วจากที่สองคนนั่งอยู่ตอนนี้ ก็ไม่ได้มีทีท่ากำลังจะทำเรื่องอย่างว่าเลย

“อ้ออออออ”

เธอสังเกตไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เห็นภาพเกมส์ก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทั้งหมดทันที

“…เอ่อ…ฮะฮะ…อะแฮ่ม …ขอโทษที่รบกวนนะ เชิญทั้งคู่ตามสบายนะ…”

เนเน่ส่งยิ้มให้ทั้งสองคนก่อนจะเดินออกจากห้องกลับไปยังห้องตัวเอง

 

*****

จบ CH 17-2

 

สรุป

 

เว็บต่างๆเกี่ยวกับการพนันมีมาก แต่หากจะหาเว็บที่มี บาคาร่าออนไลน์ หรือการพนันอื่นๆที่มีคุณภาพทั้งความเร็ว และการให้บริการ และไม่โกงพร้อมจ่ายเงินให้ผู้เล่น ต้องสมัครกับเว็บเราเลย

Share this

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
สันทนาการ
สำหรับผู้ต้องการอ่านนิยายได้เงินล่าสุด ตามมาจากเฟส kurakon
อ่านก่อนใคร
4.9/5 - (17 votes)